Informatie privacy (Slot): stop de stalkers

Hoezeer we ook hechten aan onze informatie privacy, handel in – en diefstal van onze persoonlijke informatie is wereldwijd inmiddels een miljarden business, voor de reclamesector, voor fraudebendes en voor spionage door Amerika en door autoritaire staten. Op dit moment is het Internet hét middel geworden om wereldwijd grootschalig de informatie privacy, grondrechten van burgers, te schenden.

De grootste wereldwijde kolonisatoren van de Datawereld – degenen die  met deze ontwikkeling zijn begonnen – vormen de Amerikaanse Tech-bedrijven Google, Facebook en Amazon. Dat dit de afgelopen 10 jaar zo uit de hand heeft kunnen lopen heeft een aantal oorzaken:

  • Zoals altijd met nieuwe technologie: wat je er potentieel mee kunt doen, dat gebeurt gewoon. Het ideaal van een vrij Internet is allang overwoekerd door de commercie en politieke machtsuitoefening.
  • De consumenten hebben begerig al hun gegevens het internet opgestuurd om maar in de belangstelling van anderen te kunnen staan en goedkoop spullen te kopen.
  • Zoals altijd liepen de democratische overheden achter de feiten aan. Nu zijn de belangen inmiddels te groot om politieke partijen nog tot fundamentele actie te bewegen. Ook de nieuwe Europese regels vormen maar een slap aftreksel van wat nodig is. 

We hebben veel structurelere en fundamentelere wetgeving nodig over eigendom en gebruik van data. De huidige toestemmingscookies (wie leest 70 pagina’s juridische tekst voordat hij op accepteren cookies klikt?) zijn ronduit ridicuul. Hoezo toestemming, chantage zul je bedoelen!

Allereerst dient geregeld te worden dat het bedrijven verboden is data van burgers op te slaan, tenzij de bedrijven een certificaat van afdoende databeveiliging kunnen overleggen. Bovendien moet bedrijven verboden worden deze data met derden te delen of te verkopen.

Iedere website die cookies op je persoonlijke apparatuur wil plaatsen, moet mijns inziens in ieder geval de volgende half schermvullende mededelingen op het scherm zetten met de voorwaarden die van toepassing zijn voor gebruik, dus:

Om deze app of website te gebruiken, of aankopen te doen, dient u een account aan te maken met uw persoonlijke gegevens.

Deze app of website gebruikt cookies om:

  • Uw persoonlijke gegevens op te slaan;
  • Uw internetgedrag te volgen, waaronder uw locatie;
  • Uw persoonlijke gegevens en internetgedrag, waaronder uw locatie, aan derden te verkopen.

Indien u niet akkoord gaat met deze voorwaarden, kunt u deze app of website niet gebruiken.

Deze vorm van transparantie zal bij de commerciële sites al snel tot veranderingen leiden, want alleen degenen, die helemaal niet om informatie privacy geven, zullen dan nog rustig op akkoord klikken.

Maar zo’n maatregel zal nog wel jaren duren, dus in de tussentijd moeten we zelf onze maatregelen nemen op onze apparatuur, onder andere door dagelijks alle rotzooi van die spionnen er af te vegen. En uiterst selectief te zijn aan wie we onze data, vooral ons telefoonnummer verstrekken.

Informatie privacy (3): de overheid moet geen data- sleepnetten gebruiken

Terrorismebestrijding is wereldwijd al tientallen jaren een toverwoord voor overheden om ongestraft grootschalig de informatie privacy van burgers in het geheim te schenden. Tegenwoordig doen overheden dat door computeralgoritme gedreven ‘sleepnetten’ eindeloos door internetbestanden van derden (inclusief gezichtsfoto’s) te trawlen, soms met dramatisch onterechte gevolgen voor onschuldige burgers. De verhoudingen tussen gebruikte middelen en het doel zijn in deze al jaren zoek.

Wat al die autoritair bestuurde landen ook doen, je moet als democratische samenleving niet willen dat je overheid ongericht computergestuurde onderzoek in databestanden gaat doen om mogelijk iets verdachts te vinden in gegevens van burgers. We kunnen gericht en noodzakelijk opsporingswerk van Justitie en Politie prima ondersteunen door een aantal ‘onschuldige’ data van burgers beschikbaar te maken, zonder de informatie privacy als grondrecht feitelijk aan te tasten.  

Er zijn maar een aantal wettelijke middelen vereist om het werk van degenen, die terrorisme, cyberspionage, cybercrime en andere misdaad bestrijden, aanzienlijk te vereenvoudigen en om veel doelgerichter in de elektronische wereld justitieel onderzoek te kunnen doen:

  1. Het mobiele telefoonnummer en het e-mailadres fungeren nu al als surrogaat voor het Burgerservicenummer bij inlog beveiliging (bijv. Digid). Vroeger waren er gewoon telefoonboeken met NAW gegevens. Waarom zou de overheid niet over het mobiele telefoonnummer en e-mail adressen van burgers mogen beschikken en Google en Facebook wel?
  2. Geen anonieme prepaid telefoons meer toestaan. Ook prepaid telefoons dienen gewoon op naam van de kopende burger op basis van identificatieplicht worden geregistreerd. Auto’s rijden ook niet zonder kentekenbewijs.
  3. Internetaansluitingen van woningen dienen gewoon, net als straatadressen gewoon bij de overheid te worden geregistreerd. Wat is het verschil tussen een straatadres en een elektronisch adres?
  4. Infrastructureel is van alle woningen bekend of ze aansluitingen voor energie en water hebben. Verstrek ook de verbruiksgegevens van woningen en bedrijven, die geven vaak belangrijke aanwijzingen geven voor criminele gebruikers.

Juist door het ontbreken van die mogelijkheden voor politie en justitie, brengt het heimelijk ongericht gebruik van massaal data-trawlen via algoritmes door de overheid grote risico’s met zich mee, dat onschuldige burgers slachtoffer worden van datadiscriminatie. Ingevoerde gegevens zijn meestal onbetrouwbaar en daarnaast worden gegevens gecombineerd waartussen geen enkel oorzakelijk verband hoeft te bestaan (alleen toevallige correlatie). En bedenk daarbij ook dat algoritmes niets anders doen dan dat wat het computerprogramma is ‘geleerd’ door de makers, hetgeen ook complete onzin kan zijn.

Indien je bijvoorbeeld een computer leert misdadigers te herkennen op basis van foto’s en persoonskenmerken alsmede burgerlijke data van de huidige gevangenispopulatie, dan kun je vooraf al voorspellen dat het algoritme gaat zoeken naar jonge mannen met een donkere huidskleur uit bepaalde wijken. Die zijn immers oververtegenwoordigd in de gevangenissen.

De Chinese overheid maakt gebruikt van een gezichtsherkenning algoritme dat via camera’s op straat werkt. Het toegepaste algoritme gebruikt de ‘wetenschappelijke’ kennis dat criminele burgers op straat nauwelijks lachen. Criminelen lachen namelijk ook niet op foto’s gemaakt bij hun arrestatie…

Als veel overtredingen en misdaden inmiddels met elektronische middelen via internet wordt gepleegd (bijv. fraude, kinderporno, datadiefstal) zou je verwachten dat je burgers via de rechter ook elektronisch kunt straffen, bijvoorbeeld:

  • 6 maanden geen internet aan huis;
  • 1 jaar geen gebruik van een mobiele telefoon;
  • Ontneming van elektronische informatie privacy voor een jaar – justitie heeft dan het recht specifiek het internetverkeer van een burger te volgen.

Allemaal echt niet zo moeilijk te regelen.

Burgers kunnen geen veiligheid van de overheid vragen en tegelijkertijd het de overheid in de huidige digitale wereld onmogelijk maken die veiligheid proberen te borgen en criminaliteit te bestrijden. De overheid moet naar mijn mening niet zo bang zijn om voor haar taken de noodzakelijke data van burgers te eisen en te gebruiken en daar open over te zijn. Het is juist de stiekeme aanpak via achterdeurtjes die burgers wantrouwend maakt. Het parlement moet in deze niet publiekelijk meehuilen met de privacy-wolven uit het bos. Een parlement dat wel even ‘tussendoor’ zonder veel ruchtbaarheid goedkeurde dat de overheid onder voorwaarden gegevens van burgers via derden mag onderscheppen.

Informatie privacy (2): Data tien maal beter beveiligen!

Bij semi-overheidsinstellingen en instellingen in de medische- en zorgsector spelen vaak dezelfde problemen, die ik in het eerste artikel beschreef  (denk aan de SVB, het UWV of de GGD’s). Maar bij deze instellingen spelen vaak ook andere zaken zoals: slechte opleiding en gebrek aan ervaring van steeds wisselend tijdelijk personeel in het gebruik van systemen.

In de Medische- en Zorgsector (ziekenhuizen, zorgverzekeraars) is geautoriseerd gebruik van medische gegevens van burgers helemaal van essentieel belang. Een burger heeft hier helemaal geen keus ten aanzien van zijn informatie privacy. Die sectoren verzamelen zelf hun gegevens over de burger (die vaak niet eens weet welke informatie) en dienen dus op en top te regelen dat dossiers niet voor niet-bevoegden te raadplegen zijn. Maar dat gebeurt vaak wel.

Geautoriseerd gebruik vraagt om robuuste IT-systemen (voor wat betreft inlog-procedures, kopiëren van data en noodzakelijke externe datacommunicatie). Maar vooral ook beveiliging tegen het binnendringen van systemen door hackers.

Je kunt alleen maar iets stelen uit een gebouw, als er in een gebouw onvoldoende beveiligde ramen en deuren zitten of als er onvoldoende 24-uurs bewaking aanwezig is. Je moet of systemen met essentiële data qua capaciteit slechts heel beperkt op een open internetverbinding aansluiten en/of op internetverkeer 24-uurs menselijke bewaking instellen. In de cybercrime wereld van vandaag is het niet meer mogelijk van de voordelen van IT systemen gebruik te maken, zonder de kosten te dragen voor zware beveiliging.

Het kern probleem is echter dat de bestuurders vaak generalisten zijn met weinig inhoudelijke kennis van zaken en zeker niet van informatietechnologie. Wie ergens geen verstand van heeft, houdt zich er echter meestal ook niet mee bezig en laat het over aan anderen (consultants..), afgezien van wat algemene instructies. Budgettair is het meestal ook niet erg sexy om daar veel middelen aan te besteden.

Wettelijk gezien zul je dus moeten regelen dat ongeautoriseerd gebruik van systemen op de werkplek direct wordt afgestraft (bijv. zowel boetes voor de werknemer als de werkgever) en moet je hoge eisen stellen aan de beveiliging van systemen (met directe aansprakelijkheid van bestuurders en eventueel onder toezichtstelling door derden). De Autoriteit Persoonsgevens is in deze een papieren tijger. Deze organisatie heeft wel veel bevoegdheden, maar weinig feitelijke  mogelijkheden tot onderzoek en controle.

Wellicht moet je naast de controle van de Jaarrekening, accountants wettelijk ook verantwoordelijk maken voor de jaarlijkse controle van de beveiliging van IT-systemen of daar een aparte certificeringsorganisatie voor opzetten. En organisaties aparte vergunningen verlenen om data van burgers te verwerken, maar pas na certificering van de beveiliging.

Cyberspionage door andere landen brengt vooral enorme maatschappelijke en  economische schade toe. Zie het recente voorbeeld van diepgaande penetratie van overheidssystemen in de Verenigde Staten. In Europees verband zouden afspraken moeten worden gemaakt om internetverkeer uit bepaalde landen te routeren via bepaalde datacentra, zodat dit verkeer bij die centra dag en nacht kan worden gemonitord. We bewaken wel grenzen, waarom bewaken we nauwelijks het internetverkeer over die grenzen?

Informatie Privacy (1): de overheid maakt er een puinhoop van

De persoonlijke gegevens van miljoenen autobezitters in Nederland zijn gehackt, zo werd kortgeleden bekend. Een commercieel bedrijf had de gegevens verkregen via de Rijksdienst voor het Wegverkeer en had die die in zijn eigen systemen onvoldoende beveiligd. Er volgden weer de bekende klaagkoren over het grootschalige aantasting van de privacy en mogelijk criminele gevolgen. Er wordt  dezer dagen weer heel wat over ´privacy’ geschreven, maar echter heel weinig fundamenteel over gedebatteerd, ook niet in het parlement.

In de Nederlandse Grondwet (artikel 10) is privacy omschreven als het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer. Het recht op privacy is een grondrecht. Personen hebben het recht door de staat en door andere personen met rust gelaten te worden.

Privacy van informatie is de afwezigheid van informatie over onszelf bij anderen en bovendien het verbod aan anderen om zonder onze toestemming die informatie te verwerven. Privacy met betrekking tot elektronisch zakendoen, is dus het recht op informationele zelfbeschikking. Dit houdt niet alleen de afwezigheid van informatie over onszelf bij anderen in, maar ook het recht van ieder individu om zelf te bepalen welke informatie over zichzelf hij ter beschikking stelt en welke niet.

Met name de informatie privacy is al vele jaren in het geding. Maar daarbij wordt mijns inziens onvoldoende onderscheid gemaakt tussen de verschillende partijen, die betrokken zijn bij informatieverwerking van gegevens over burgers. Allereerst moet onderscheid worden gemaakt tussen overheidsinstellingen, gemeenschappelijke instellingen ten behoeve van alle burgers, non-profitorganisaties en commerciële instellingen. We beperken ons in dit eerste artikel tot de overheid.

De overheid vormt het bestuur van de gemeenschap van burgers van een land. Om die taken ten behoeve van burgers en andere aanwezigen in een land uit te voeren, hebben overheidsinstellingen automatisch het bestuurlijke recht om noodzakelijke gegevens van burgers vast te leggen én te gebruiken bij haar dienstverlening en beleidsvoorbereiding.

Die bevoegdheid gaat vrij ver. De overheid mag geverifieerde data vastleggen van inwoners over familie omstandigheden, burgerlijke staat, nationaliteit(en), biometrische kenmerken, woonsituatie en bereikbaarheid, werkgever, belastinggegevens, deelname aan en gebruik van overheidsvoorzieningen e.d. Kortom alle data die nodig zijn in het directe en indirecte ‘transactie’ verkeer tussen inwoner en bestuurlijk orgaan.

Er is geen rationele reden te bedenken, waarom een deel van de overheid, Justitie en Politie, geen gebruik zou mogen maken van de data, welke de overheid tot haar beschikking heeft, om overtreding van wetten en misdaden op te sporen en te vervolgen. Alle bezwaren van burgers over ‘privacy’ in die zin, zijn eenzijdig, in de zin van: ‘ de overheid moet wel…, maar de overheid mag niet …. Waarom zou de politie niet in systemen van de Immigratie en Naturalisatiedienst mogen kijken?

Er is ook geen redelijk motief te bedenken, waarom de overheid niet in al haar systemen zou mogen werken met een burgerservice nummer, om data uit verschillende systemen te kunnen combineren. Het is zelfs in het belang van de burger (zie onder). Nederland is een van de weinig landen, waar het maatschappelijk verzet tegen dergelijke combinatie van gegevens nog altijd groot is. Maar wel met het gevolg dat veel overheidsorganisaties weinig effectief ten behoeve van de burgers kunnen werken, laat staan doelmatig.

De problemen met de informatie privacy rond gebruik van data van inwoners door de overheid liggen grotendeels ergens anders, namelijk op het vlak van de organisatie van die gegevens binnen de overheidsbureaucratieën.

  1. De verschillende overheidsorganen hebben de afgelopen 20 jaren aangetoond volstrekt incompetent te zijn ten aanzien van het ontwikkelen van effectieve IT-systemen om de gegevens van burgers te verwerken. Al jaren worden jaarlijks miljarden uitgegeven aan slecht werkende systemen, ondanks uiterst de inzet van kostbare consultants. Ook op dit terrein heeft de overheid zich volstrekt incompetent getoond (en de consultants ook…).
  2. De beveiliging van de toegang van de overheidssystemen is volstrekt onvoldoende ten aanzien van niet-geautoriseerd gebruik door onbevoegden en ten aanzien van indringers (hackers), hetgeen je dagelijks in het nieuws kunt vast stellen. Waarom niet voor iedere overheidsgebruiker, ook systeembeheerders, een digitale tweetraps beveiliging per eigen mobi wordt ingesteld is mij een raadsel. Dan weet je wie er ingelogd heeft.
  3. Overheidsorganen, zoals de RDW, hebben ten onrechte in het verleden hun gegevens gebruikt als commercieel verkoopbare data, alsof de overheid enig recht heeft gegevens over haar burgers aan derden ter beschikking te stellen. Dat recht heeft ze niet, ook onbetaald niet, zelfs niet aan buitenlandse overheden – zonder uitermate strenge controles. Maar het gebeurt wel.
  4. Juist door de dramatisch slechte informatie huishouding van de overheid zelf, wordt van de burger keer op keer dezelfde informatie geëist bij nieuwe interacties, waarbij inmiddels elektronische formulieren met steeds weer dezelfde gegevens hoogtij vieren.
  5. De beperkingen van de overheidssystemen limiteren tegelijkertijd vaak de gelijke rechten van burgers. Na de toeslagenaffaire zijn er nu bijvoorbeeld weer problemen rond de vaststelling van Covid-steun vooral aan kleinere bedrijven. Minister Koolmees durft zelfs letterlijk te stellen dat hij Covid-steun moet terugvorderen omdat de systemen geen bijzondere situaties aankunnen. Wellicht is het inderdaad aan te bevelen om alleen nog beleid te maken dat of door mensen of door geautomatiseerde systemen op juiste en rechtmatige wijze kan worden uitgevoerd, rekening houdend met de enorme diversiteit in de situaties waarin burgers leven, wonen en werken.
  6. Diezelfde ‘systeem’ beperkingen gelden ook voor controlerende overheidsorganen, alsmede justitie en politie. De fraudeaanpak rond de uitkeringen van toeslagen voor kinderopvang (toeslagen-affaire) was gebaseerd op de zgn. Bulgarenfraude. Vele tientallen Bulgaren vroegen deze uitkering aan, wonend op 1 adres… Ambtenaren signaleerden dit wel, maar geen bestuurlijk manager die actie ondernam. Als je als burger in een huur- of koopwoning de Gemeente vraagt wie er mogelijk nog meer op jouw adres staan ingeschreven, dan is het antwoord: dat mogen wij u niet vertellen in verband met de ‘privacy’. Dan krijg je na betaling een brief met de mededeling of er nog andere mensen op jouw adres staan ingeschreven, niet wie. Die persoon moet zichzelf weer ‘uit’ schrijven….

Als burger moeten we terecht onze informatie privacy aan onze overheid bloot stellen. Het is onze overheid die er bij het gebruik van die data een puinzooi van maakt. 

*definities wikipedia 

Citaten om met Pasen te overdenken

  • The folly of human pride distresses me – that, although we are animals among animals, we believe we have the right to enslave the rest of the living world. This makes us dangerous, and at the same time ridiculous. However much we empower ourselves with increasingly sophisticated technology, we remain comic creatures, like the cat that a child dresses as if it were her doll. It’s urgent that we learn to confront the truth of ourselves, before we’re destroyed by our obstinate determination to become immortal. The animal man has to be self-critical. The future that interests me is a future of absolute openness to the other, to any living being, to everything endowed with the breath of life (auteur Elena Ferrante).
  • Free will is an ambiguous expression. In the commonsense meaning of “being free to decide”, of course there is free will: we do decide. If, instead, by free will you mean that in deciding we violate known laws of physics and their standard causal relations, then no, there is no free will in this sense; the evidence is now overwhelming. What happens in a “decision” is a very complex network of microevents in the brain, which is too complicated to predict. As clarified by Spinoza, free will is real: it is the name we give to our own inner complexity (fysicus Carlo Rovelli).
  • In zijn verhaal ‘Iemand klopt op mijn deur’ haalt László Krasznahorkai (1954)  de schrijver Sándor Márai aan, die zei dat ‘in de pauze van de geschiedenis’ altijd een soort mens uit het riool omhoog kruipt dat ‘ploerterige bekrompenheid en ontembare agressiviteit’ in zich verenigt. Krasznahorkai ziet het nog scherper, want volgens hem loopt dat type mens al veel langer rond. ‘Hij is zelden alleen, draagt altijd ondetermineerbare militaristische kleding, zijn theorie is schimmig, of eigenlijk niet-bestaand, aangezien die slechts een dwangmatige vorm van haat is, want haat is zijn essentie, zijn kompas’. En die haat, vermengd met hebzucht en afgunst, richt zich tegen vluchtelingen, Joden, homo’s en Roma, die naar behoeven uitgescholden en afgetuigd mogen worden. (Michel Krielaars – NRC).

Kan nieuwe technologie onze leefomgeving redden?

Elizabeth Kolbert (1961) is een bekende Amerikaanse prijswinnende journaliste. Ze schrijft buitengewoon uitdagende boeken over de vernietiging van onze aardse leefomgeving.

Kortgeleden publiceerde ze haar nieuwe boek, waarin ze zich buigt over de vraag of nieuwe technologie ons kan redden.

Lees het interview dat de Britse krant the Guardian recent met haar had. De absurditeiten vliegen je om de oren. Ook over de klimaatcrisis valt gelukkig nog wat te lachen.

https://www.theguardian.com/books/2021/mar/06/it-is-the-question-of-the-century-will-tech-solve-the-climate-crisis-or-make-it-worse?

https://en.wikipedia.org/wiki/Elizabeth_Kolbert

Wat gebeurt er op de beurzen?

Iedereen met een paar duizend euro’s op de bank is op zoek naar een of andere vorm van rente. Er wordt gespeculeerd met cryptovaluta – een ‘waarde’ zonder enige basis (behalve schaarste) en zonder bewakende Centrale Bankiers. Velen hebben inmiddels ook kleine belegginkjes in beurstrackers, die  kunnen ook een paar procent opleveren.

Met meer dan een ton op de bank ben je dief van je eigen portemonnee, want bij vele banken moet je dan zelfs rente toebetalen. Dus dan maar naar de beurs of nog liever: beleggen in een huurpandje met hoge huur.

Inmiddels waarschuwt de grootste belegger ter wereld, Warren Buffet, voor de overwaardering van aandelen op de wereldwijde beurzen. De waarde van alle Amerikaanse aandelen zijn inmiddels 228% groter dan het hele Bruto Nationale Inkomen van Amerika. Al een stuk hoger dan tijdens de Internethausse in 2000 – voor de grote beurscrash van 2001.

Als er door de enorme bedragen die landen tijdens de Corona crisis in de economie pompen inflatie ontstaat ( zoals op de huizenmarkt) kan de rente gaan stijgen. En wat er dan gebeurt is totaal onvoorspelbaar, ook in de bankensector. Het is zaak op je financiële tellen te passen.

De stemwijzer heeft gesproken

De stemwijzer heeft gesproken. Die vroeg ons op onze mobi naar onze individuele mening over een groot aantal maatschappelijke zaken. Meestal was geen sprake van een doordachte mening, maar je moest toch iets invullen. En toen kwam als resultaat onze eigen individuele ‘keuze’ tot uiting die precies aangaf welke richting we met anderen in de toekomst uit willen door de macht toe te kennen aan een van de 37 partijen. Vanaf nu mogen van die partijen 17 groepen hun mening geven in de 2e Kamer.

Huizen bezittend Nederland koos VVD en een beetje meer lifestyle-progressief D’66. Ze bewaken hun kapitale bezit en (bijbehorende) overmatige schulden. De door de kabinetten Rutte 1,2,3 aan de kant gezette burgers kozen massaal protestpartijen. Waardoor Nederland nu in het bovenste lijstje van Europa staat met het percentage uiterst rechtse ontevreden stemmers. De sociaaldemocraten werden ook in Nederland irrelevant verklaard. Te versplinterd, en een weinig positieve toekomstvisie. Ook daar wogen de ego’s bij de inmiddels kleine partijtjes zwaarder dan de toekomst van een sociale democratie in de huidige klimaatcrisis.

We blijven dus neo-liberaal geregeerd worden. Niet alleen door VVD/D’66, maar vooral ook door het technocratisch ambtenarenapparaat, waarin die partijen zwaar oververtegenwoordigd zijn. Meer van hetzelfde dus. Veel papier, protocollen, procedures, falende IT systemen en destructieve incompetentie.

De politieke marketeers zullen voor veel geld weer nieuwe woorden en frames bedenken. Maar onder Rutte 4 zal er weinig veranderen. Weer beleidscompromissen, waar tot op het bot over is gevochten, maar die onuitvoerbaar blijken. We zullen weer enige jaren moeten wachten op echte toekomstvisies en daadkrachtig uitgevoerd helder beleid dat economisch vele partijen pijn doet, niet alleen de onderkant van de samenleving. Onze aardse leefomgeving zal gedurende die jaren gewoon verder veranderen, ten nadeel van ons allen.

Rovelli: wetenschap vaak pure poëzie

Carlo Rovelli (1964) is wereldberoemde natuurkundige die zich specialiseerde in Quantum fysica, de theorieën over de kleinst bekende natuurkundige verschijnselen, quantumdeeltjes. Uit die deeltjes zijn atomen samengesteld. Alle levende en dode materie op aarde en in het heelal is opgebouwd uit atomen, wij als mensen ook. Hij werkt in Marseille in het Centre de Physique Théorique de Luminy of Aix-Marseille University.

Wat maakt Rovelli bijzonder: hij schrijft prachtige kleine boekjes voor geïnteresseerde leken over natuurkunde. De bekendste zijn:  ‘Zeven korte lessen in Natuurkunde’, ‘ De werkelijkheid is niet wat het lijkt te zijn’ en De orde van tijd’.  Zijn literaire stijl en zijn filosofische insteek roepen een bijna transcedent beeld op van de eeuwige werkelijkheid. Opeens begrijp je waarom bijvoorbeeld Tijd eigenlijk niet bestaat.

Kortgeleden verscheen een ander werkje met de lange titel: ‘ Er zijn plaatsen in de wereld waar regels minder belangrijk zijn dan welwillendheid’. Een serie korte essays over wetenschap. Ieder verhaaltje gaat over wetenschappers, en vormen een mix van geschiedenis, filosofie en wetenschappelijke anekdotes. Hij toont de pure poëzie en schoonheid van de menselijke ontdekkingstocht naar nieuwe kennis over de werkelijkheid. Een prachtig werkje waarin we de verwondering over de wereld en de betoverende werkelijkheid in ons leven terug kunnen vinden! 

 Link: https://en.wikipedia.org/wiki/Carlo_Rovelli

Bill Gates: snelle aanpak klimaatcrisis dringend noodzakelijk

Een aardig interview in the Guardian met een van de weinige fatsoenlijke miljardairs, Bill Gates ( ‘I can’t deny being a rich guy with an opinion’)

Het gesprek gaat het voornamelijk over de Klimaatcrisis. De enorme inzinking wereldwijd van de economische activiteit als gevolg van de Corona pandemie, heeft de CO2 uitstoot in de atmosfeer nauwelijks verminderd. Dat baart hem grote zorgen:

” There are two numbers you need to know about climate change. The first is 51bn. The other is zero.”

“Fifty-one billion is how many tons of greenhouse gases the world typically adds to the atmosphere every year. Zero is what we need to aim for. To stop the warming and avoid the worst effects of climate change, humans need to stop adding greenhouse gases to the atmosphere. The climate is like a bathtub that’s slowly filling up with water. Even if we slow the flow of water to a trickle, the tub will eventually overflow. Setting a goal to reduce our emissions won’t do it. The only sensible goal is zero.”

“This sounds difficult, because it will be. Take this past year: economic activity has slowed down so much, due to Covid-19, that the world will emit fewer greenhouse gases. But the reduction will probably be about 5%. In real terms, that means we will release the equivalent of 48-49bn tons of carbon, instead of 51bn.”

“Consider what it took to achieve this 5% reduction. More than 2 million people died and tens of millions were put out of work. To put it mildly, this was not a situation that anyone would want to continue or repeat. And yet the world’s greenhouse gas emissions probably dropped just 5%, and possibly less.”

Lees het hele interview: link