Geld- en Informatiehandel: de staart van de hond

De wereldwijd elektronisch geïntegreerde Financiële Markten hebben een vele malen grotere omvang dan de totale wereldeconomie. De dagelijkse handel in digitale bezitspapiertjes (aandelen, obligaties, valuta, grondstoffen etc.) staat reeds vele jaren in geen enkele verhouding meer tot de echte economische wereld waarin spullen worden gemaakt /verhandeld en diensten geleverd. Je kunt de Financiële Markten dus rustig betitelen als de volcontinue handel in Geld.

Reagerend op de voortdurende stroom nieuwsberichten en opgejaagd door beleggingsadviseurs en beurshandelaren (die meer geld verdienen naar mate ze voor klanten meer koop- of verkooptransacties doen) schommelt dagelijks de waarde van al die digitale waardepapiertjes. Eigenaren volgen dagelijks begerig hun mogelijke winsten en nagelbijtend hun eventuele verliezen. Net zo verslavend als gokken.

Vanaf de jaren tachtig werden wereldwijd de financiële markten stap voor stap geliberaliseerd en tot één geïntegreerd anoniem handelssysteem gemaakt. Veertig jaar later gijzelen deze markten feitelijk de landen en hun burgers. Die geldhandel bepaalt tegenwoordig grotendeels het wel en wee van de gewone economie.

Bedrijven die niet dag en nacht bezig zijn hun winst per aandeel te verhogen, worden afgestraft met lagere beurskoersen. De beurskoers is de ultieme prestatie-maatstaf voor managers. Het reduceerde via eindeloze rondes winst-gedreven kostenbesparingen burgers tot ‘human resources’, die zo flexibel mogelijk ingezet en weggezet moesten kunnen worden. We hebben kunnen zien hoe gemakkelijk in de Verenigde Staten in slechts enkele weken 36 mln. burgers werkloos werden. De burger als loonslaaf.

Nationale regeringen die niet in de pas lopen met de winsteisen van de financiële markten (belastingregime, bedrijfssubsidies, nationale wetgeving) kunnen rekenen op minder grote bedrijven in hun land, hogere kosten van staatsleningen en verzwakking van hun valuta.

Inmiddels waren we al voor de Corona uitbraak in een uiterst vreemde economische situatie verzeild geraakt:      

  • Er was ontzettend veel geld in omloop, maar dat werd al jaren nauwelijks meer in de echte economie geïnvesteerd. Winsten van bedrijven werden door opkoop van eigen aandelen zo belastingvrij mogelijk aan de geldhandelaren uitgekeerd.
  • De rente is wereldwijd ongeveer 0%. Je kunt dus met geleend geld zonder kosten nog meer winstgevende geldhandel bedrijven.
  • Ook de huizenmarkt begon inmiddels te globaliseren met geldhandelaren die hele blokken woningen kopen en weer verhandelen, bijvoorbeeld in Rotterdam en in Lissabon.

De Corona pandemie zorgde voor extra vreemde geldhandel verschijnselen:

  • Negatieve olieprijzen (geld toekrijgen als je olie koopt);
  • Extra koersdalingen voor bedrijven die er niet in slagen steun van overheden te krijgen;
  • Hogere rentes voor geldleningen aan landen die bedrijven onvoldoende steunen.

In de afgelopen jaren hebben ook andere type bedrijven de enorme winstgevendheid van handel in digitale bezitspapiertjes- en transacties ontdekt, volstrekt vergelijkbaar met de geldhandel:

  • Eigenaren van patenten, octrooien en software: licentie bedragen per product; dat gaat zelfs zover dat bijvoorbeeld de grote internationale Farmabedrijven hun winst vooral maken door het uitmelken van hun patenten en licenties en zelfs nauwelijks meer geneesmiddelen produceren;
  • Eigenaren zoekmachines en sociale media: advertentie-bedrag per click bij opbod;
  • Eigenaren wereldwijde distributiesystemen, zoals AirBnB, Booking, Uber: provisie per transactie.

Ook in deze digitale papierhandel wordt nauwelijks iets in de echte wereld geproduceerd, maar slechts informatie verhandeld. Vanuit de echte economie: de klant, de hotels, de consumenten, de restaurants, de bedrijven, de fabrieken betalen voor die informatie.

Wij gewone werkende burgers (ondernemers, werkenden, bestuurders) in een natiestaat zijn zo langzamerhand inderdaad de hond geworden, waarmee de staart kwispelt ( … the tail that wags the dog). We worden allen anoniem feitelijk bestuurd door mensen achter beeldschermen vol getalletjes, gedreven door pure amorele hebzucht.

Dat zal door de Corona crisis zeker zo blijven, daarvoor zijn bezitsbelangen wereldwijd te machtig met elkaar verbonden.

De jonge generatie mag nu eisen stellen

De huidige generatie jongvolwassenen heeft tijdens deze tweede grote economische crisis in hun nog maar korte leven het volstrekte recht om eisen te stellen aan de samenleving, bijvoorbeeld:

  1. Algehele herziening regels arbeidsmarkt geldig voor alle werkenden;
  2. Bij werkloosheid: ondersteuning op bijstandsniveau met een toeslag voor te hoge huur en vereenvoudigde procedures voor aanvragen bijstand;
  3. Uitgebreide omscholingsmogelijkheden tijdens werkloosheid;
  4. Achterstelling van studieschulden bij huur- of aankoop van eigen woonruimte;
  5. Overheidsinvesteringen om werkgelegenheid te bevorderen die zich vooral richten op de huidige woningnood: een versneld grootschalig bouwprogramma van huurwoningen (via de woningbouw-verenigingen) en goedkopere koopwoningen.
  6. Het radicaal inperken van toeristische verhuur in de grote steden, zodat woonruimte vrijkomt. De economische opbrengsten van het massale toerisme  komen nu bijna alleen ten goede aan de beleggers in onroerend goed en grote buitenlandse winkel- en horeca ketens.

Ook mag deze generatie eisen dat de generaties van hun ouders en grootouders solidariteit tonen door extra bijdragen te betalen aan de sterk stijgende kosten van de overheid via:

  • Hogere lasten gezondheidszorg voor ouderen (premies zorgverzekering);
  • Hogere woonlasten (snellere beperking hypotheekrente aftrek);
  • Hogere belastingen bezit en vermogen, zeker voor verhuur van onroerend goed.

Nederland telt bijna 3.3 mln. kiesgerechtigde jongeren van 18-35 jaar, bijna 25% van het totaal aantal kiesgerechtigden in Nederland. Als die hun smartphones en digitale vaardigheden gaan gebruiken om massaal politieke invloed te gaan uitoefenen vormen ze een machtsfactor ter grootte van de huidige VVD!

Willen ze iets voor elkaar krijgen dan zullen ze het CDA (is er alleen voor de boeren) en de andere rechtse partijen (veel geschreeuw, weinig wol) terzijde moeten schuiven. Om de VVD voor bovenstaande soort maatregelen uit de hoek van de ondernemers en de vermogenden te krijgen zullen ze dus  links van de VVD moeten gaan stemmen.     

Grote verschuivingen in politieke macht kunnen historisch gezien tot stand worden gebracht als 10-15% van een grote bevolkingsgroep (zoals jongeren) in actie komt. De generatie jongvolwassenen kan dat, als ze naar elkaar de solidariteit op kunnen brengen in plaats van te versplinteren in identitaire groepen. Als ze niet meer op hun smartphones wonen, maar hun smartphones als actiewapen gaan gebruiken.

De jonge generatie gaat de prijs betalen….. (2)

De generatie jongvolwassenen moet nu al voor de 2e maal de lasten van een grote economische crisis dragen:

  • Werkloosheid tijdens een mogelijk langdurig voortwoekerende pandemie;
  • Verlies van inkomen en mogelijk zelfs hun woonruimte;
  • Maatschappelijke sociale afstand en -isolatie;
  • Toekomstige nieuwe bezuinigingen door de overheid;
  • Aflossing van de enorme financiële schulden die nu door de overheid worden gemaakt;
  • Gebrek aan toekomstperspectief.

Tegelijkertijd zullen zij tijdens hun leven ook nog eens direct geconfronteerd worden met de gevolgen van de door hun voorgangers gepleegde roofbouw op het aardse leefmilieu:

  • Klimaatverandering – luchtvervuiling, zeespiegelstijging, waterovervloed én droogte;
  • Chemische vervuiling van de ondergrond, oceanen en atmosfeer;
  • Plastic vervuiling van de oceanen – afsterven van het leven in zee;
  • Vernietiging van de laatste ecologisch ongerepte gebieden en de biodiversiteit, mede oorzaak van de wereldwijde verspreiding van nieuwe virussen;
  • Wellicht nog andere pandemieën.

En dat in een internationale politieke wereld, waarin:

  • De machtige en bezittende rijkere klassen vooral voor zichzelf zorgen;
  • Landen nauwelijks nog samenwerken en internationale organisaties niet effectief meer functioneren;
  • Sprake is van permanent gespannen politieke verhoudingen tussen autoritaire regimes;
  • Grote landen de burgers van andere landen bestoken met desinformatie;
  • Zelfs de mogelijkheid van een kernoorlog niet uitgesloten is;
  • Een sterk verzwakt Europa kleine landen als Nederland tot politieke dwergen reduceert.
  • Ongecontroleerde ontwikkeling van bio technologie het bestaande aardse leven nog meer aantast;
  • Geen enkele waarborg meer bestaat voor de persoonlijke levenssfeer van een burger.

Deze generatie jongvolwassenen wordt impliciet met de volgende keuzes geconfronteerd:

  1. Pogen het eigen individuele leven in het nieuwe normaal zo goed of zo kwaad als het kan voort te zetten;
  2. Zich terugtrekken in lokale gemeenschappen, waar ze gezamenlijk lokaal het politieke heft in handen kunnen nemen;
  3. Massaal brede maatschappelijke democratisch politieke actie te ontwikkelen en nationale ontwikkelingen in een fundamenteel andere toekomstrichting te sturen.

Maar eerst is de politiek aan de beurt om nog dit jaar extra maatregelen voor de toekomst van deze generatie te treffen.

(Zie vervolg

De jonge generatie gaat de prijs betalen…..

De burgers van de jongere generatie zijn bepaald niet te benijden. De Corona- pandemie haalt hun leven en hun verwachtingspatronen voor de toekomst compleet onderuit.

Ze kwamen na 1990 ter wereld en groeiden op in een relatief vredige welvarende periode van economische liberalisering / privatisering en culturele individualisering. In kleine gezinnen werden ze al onderhandelend als kleine individuutjes opgevoed. Ze werden aangemoedigd om een zo hoog mogelijk theoretisch opleidingsniveau te halen – ambachtelijke beroepsopleidingen waren voor veel ambitieuze ouders niet goed genoeg. Ze waren de eerste jonge supergebruikers van smartphones, die een aanzienlijk deel hun leven gingen beleven in een virtuele wereld van internetvrienden en contacten.

Ze maakten al vroeg in hun leven de eerste echt grote economische crisis sedert de jaren dertig mee: de financiële crisis van 2008 en werden daardoor, ondanks een hoog opleidingsniveau, direct persoonlijk geconfronteerd met:

  • de grootschalige flexibilisering van de arbeidsmarkt in Nederland;
  • het enorme bezuinigingsprogramma van het kabinet Rutte 2, waardoor met name de studiefinanciering, de woonmogelijkheden en de sociale vangnetten voor jongeren wegvielen.

De mede door het kapitalisme en -economisch liberalisme gecreëerde ideaal van het succesvolle authentieke individu had grote invloed op deze generatie:

  • Je kunt en moet je eigen leven zelf vormgeven op basis van je individuele eigenheid.
  • Iedereen kan succesvol zijn. Je moet jezelf als persoon marketen. Als je dat niet lukt, ligt dat aan jezelf.
  • Succes wordt gedefinieerd in termen van:
    • Roem en aandacht (aantal internetcontacten, -volgers en -likes);
    • Een goede status in je sociale netwerken;
    • Je unieke ervaringen en belevenissen;
    • Je eerste echte leuke baan en een goed beginnende werkcarrière;
    • Zelf al ondernemend een innovatief bedrijfje opbouwen;
    • En zo ook nog veel geld verdienen etc.
  • In je jonge jaren moet je studeren, netwerken opbouwen, vrijwilligerswerk doen, wereldwijd brede ervaring verwerven én werken voor extra luxe.
  • Je moet enthousiast, extravert zijn, er goed uitzien, gezond eten en sportief zijn en mindfull spiritueel geïnspireerd.
  • Intieme relaties moeten op en top aan het romantisch ideaal voldoen en moeten 100% passen, want single zijn is een prima alternatief.
  • Je moet je mogelijkheden en kansen niet beperken door spaarzaamheid; geld lenen is volstrekt normaal voor jonge mensen met veel capaciteiten.
  • De kern van je maatschappelijk burgerschap is vrijheid, gelijkheid en vooral onderlinge concurrentie.

Maar wat was de realiteit?

  • Succes was slechts weggelegd voor weinigen (de top van een piramide is altijd smal) en meestal afhankelijk van toeval en gelukkige omstandigheden.
  • Gedreven door bezuinigingsdrift beschouwden politici studenten als kleine ondernemers, die voor hun studie zelf maar veel geld moesten lenen, welke uit hun later goed betaalde banen prima konden worden terugbetaald.
  • Maatschappelijk werden steeds hogere werkeisen gesteld ten aanzien van opleiding en een uitdijend aantal formele diploma’s.
  • Ondanks een CV met soms meerdere studies, bijbaantjes, brede ervaringen, goede internet profielen, en persoonlijke marketing werden velen door de veranderde arbeidsmarkt gedwongen via vele onbetaalde stages gratis arbeid aan bedrijven te leveren.
  • De eerste echte banen konden vaak alleen via flexcontracten worden bereikt.
  • Hun woonmogelijkheden zijn de laatste jaren dramatisch verslechterd. Sedert Minister Blok (VVD) in 2015 de woningbouwverenigingen afkneep en commerciële beleggers de ruimte gaf in de huursector, kan deze generatie de huur van een woning nauwelijks meer betalen. De tezelfdertijd verlaagde norm voor het minimum aantal m2 per woning drukte jongeren in piepkleine studio’s. Feitelijk wonen ze in de Randstad grotendeels in de Horeca.
  • Een enorme carrière-druk vooral op jonge vrouwen en het wegvallen van de traditionele verantwoordelijkheden van jonge mannen.
  • Een groot aantal (stilletjes) wanhopig zoekende singles én een groeiend aantal partnerscheidingen.
  • Burn-out en depressie als reactie op de hoge eisen aan zichzelf en te weinig gehoopte successen.
  • Een doorgeslagen identitair moreel hoogstaand gelijkheids-denken, welke een slachtoffer cultuur creëerde, waarin zelfs taal gecensureerd diende te worden om ‘onveiligheid’ te kunnen mijden.   
  • Jongeren beleefden feitelijk een vorm van verlengde pubertijd, die gezinsvorming en maatschappelijke verantwoordelijkheid soms tot ver voorbij het dertigste levensjaar schoof.

De huidige jongvolwassenen hebben in de nieuwe economische crisis niet alleen economisch, maar ook sociaal-psychologisch een dramatisch zwakke positie. Het ontbreekt hen als gevolg van opvoeding en cultuur aan maatschappelijke weerbaarheid. En zij zijn ook nog eens de generatie die, in een wereldwijd groeiend autoritair politiek klimaat en een gebrek aan internationale samenwerking, hun hele leven geconfronteerd zullen worden met de gevolgen van het grootschalig vernietigen door hun voorgangers van het aardse leefmilieu.

(Zie vervolg)

Komende economische crisis: regelrechte ramp voor jongeren

Er zal nog lang geen sprake zijn van een nieuw ‘normaal’. Door de Corona pandemie, over de afloop waarvan we de komende maanden nog geen enkele zekerheid zullen hebben, krijgen we te maken met wat je gerust de moeder van alle economische crises van de afgelopen 150 jaar zult kunnen noemen. In Engeland spreken ze zelfs over de afgelopen 300 jaar.

Weinig politici spreken zich er al over uit. Ook economen durven hun echte inschattingen niet publiek te maken. De bevolking moet je immers midden in de pandemie niet ook nog eens angst aanjagen over een te verwachten zwart economisch gat. Een rondgang van de NRC langs economen schetste echter een eerste economisch beeld van de komende vijf jaar (zie artikel).

Het optimisme over een nieuwe groene toekomst, door de overheid bij bedrijven via gevraagde steunmaatregelen af te dwingen, lijkt niet gerechtvaardigd. De olieprijs en de prijs voor steenkool en andere grondstoffen  staan op een absoluut dieptepunt. Zonnepanelen en windenergie zijn zonder zware subsidies nu helemaal niet rendabel meer. Overheden wereldwijd zullen zich richten op het overeind houden van bedrijven en werkgelegenheid. De onvoorstelbare bedragen die overheden nu lenen zullen de komende jaren niet meer beschikbaar zijn voor klimaat projecten.

De kans lijkt klein dat bedrijven uit eigener beweging in klimaatmaatregelen zullen investeren. De allesoverheersende wereldwijde financiële markten zullen ieder beursgenoteerd bedrijf afstraffen dat zich niet volledig op herstel van de pré-corona winstniveaus richt. Datzelfde zal gelden voor kleinere bedrijven die worden gefinancierd door het opnieuw qua buffers inmiddels weer sterk verzwakkende bankwezen (zie bericht over verlies ABN-Amro van 13 mei).

De oplopende werkloosheid treft nu al de werkenden met flexcontracten en ZZP’ers. Zelfstandige ondernemers zonder technische of specialistische (hoge opleiding vereisende) zakelijke vaardigheden zullen nauwelijks nog werk kunnen verwerven. Alle ZZP dienstverlening die als overbodige luxe kan worden gekwalificeerd (creatief, sociaal) zal wegvallen. Dat zien we nu al in de complete kaalslag van de cultuursector. Zelfs de politiek doet daar nu al aan mee (Noord-Brabant’s nieuwe provinciale bestuurders : carnaval is ook cultuur…).

Voor de leeftijdsgroep 18-30 jarigen echter, zullen de komende jaren economisch pas echt een ramp worden. Economen spreken nu al van een verloren generatie. Ze verwijzen daarbij naar de situatie van begin jaren tachtig (zeer hoge inflatie – meer dan 10% per jaar!, economische stagnatie en grote werkloosheid). Toen konden hoog opgeleide jongeren ook jarenlang geen werk op hun eigen niveau vinden.

Deze groep zal zich qua toekomstverwachtingen psychologisch en ideologisch /filosofisch (!) volledig moeten heroriënteren. Van de politiek mogen we eisen dat deze groep niet aan zijn volstrekt onvoorspelbare lot wordt overgelaten.

(Zie vervolg)

Oudere werkenden moeten zichzelf (kunnen) afschermen

Begin April schreven we een artikel over wat we dringend over de werking van het Corona-virus te weten zouden moeten komen (link). De vragen die we toen stelden zijn wetenschappelijk nog geen van alle beantwoord. Statistisch weten we nu wel dat de kans op ziekmakende besmetting bij 50 plussers (vooral mannen) hoger is – meer dan 50% van onze volwassen bevolking dus. En dat de sterftekans het grootst is bij 70 plussers en bij mensen met reeds andersoortige ziekten of fysieke aandoeningen.

Nu overal stap voor stap de lockdowns in Europa worden versoepeld, zal de komende maanden duidelijk worden hoe snel het aantal besmettingen weer toeneemt, zeker als in de zomer het aantal reisbewegingen door dagbesteding en toerisme (hoe beperkt ook)  weer flink zal gaan toenemen.

Zonder een goed funcionerend stelsel van controle mechanismen lijkt het in de komende maanden toestaan van internationaal toerisme opnieuw een bron te kunnen worden van nauwelijks traceerbare besmettingen. Ik ben benieuwd met welk advies hierover de Europese commissie deze week komt.

Inmiddels waarschuwen wetenschappers ook al voor een samenloop van coronabesmettingen met het rondgaan van de jaarlijkse gewone griepvirussen dit najaar. Mensen met gewone griepachtige verschijnselen zouden dan sneller ook met Corona besmet kunnen worden en daardoor zwaardere ziekteverschijnselen kunnen krijgen.

Voor alle overheden in Europa is gelukkig nu wel duidelijk geworden dat er maar één manier is om het virus blijvend te bestrijden (en dat kan nog jaren nodig zijn), de klassieke manier: verdachte gevallen opsporen en/of bij de huisarts telefonisch laten aanmelden, testen en zo nodig isoleren, contacten opsporen en deze ook testen en zo nodig isoleren. En voor alles moet nu de sociale regel gelden: voel je je ziek? Blijf dan thuis en laat je testen.

Inmiddels weten 50 plussers wel waar ze aan toe zijn. Je kunt noch sociaal, noch economisch, de hele bevolking van een land gedurende langere tijd qua bewegingsvrijheid inperken, dus zullen 50 plussers zich zelf moeten afschermen tegen besmetting. Dat kan alleen als ze zichzelf in hun eigen sociale leven afdoende inperken. Dat geldt zeker voor werkenden!

Alle sociale organisaties (overheid, bedrijfsleven etc.) zullen bij verdere te nemen maatregelen rekening moeten houden met de bescherming van 50 plussers. Zeker lager opgeleiden die in omgevingen werken met veel anderen: in het openbaar vervoer en in winkels en fabrieken hebben niet veel te kiezen en moeten dus op extra bescherming van hun werkgevers kunnen rekenen.

Cyberveiligheid nu nog essentiëler

Tijdens en waarschijnlijk ook na de Coronaperiode werken en leven we meer dan ooit solistisch via beeldschermen: de mobi, de tablet en de computer. Naast de websites, de e-mail, de sociale media en specifieke apps is daar nu standaard het beeldbellen- en vergaderen bijgekomen.

Onze overheid zou nu al een taskforce aan het werk moeten zetten (en een miljard euro reserveren) om de cyberveiligheid van de overheidsinstellingen, bestuursorganen, staatsbedrijven en door de overheid/burgers betaalde non-profitorganisaties op een veel hoger peil te brengen. Dit geldt ook voor de digitale  beveiliging van strategische voorzieningen als energie, telecommunicatie e.d. Bedrijven zullen hetzelfde moeten doen.

De cyberveiligheid wordt in de toekomst een veel groter probleem dan het nu al is. Als werknemers meer thuis werken, overleg meer via beeldbellen verloopt en nóg meer communicatie digitaal gaat verlopen, biedt dat nog meer en zelfs uitgelezen nieuwe kansen voor hackers. Niet alleen voor pubers die elektronisch rotzooi trappen, maar vooral voor criminele digitale gijzeling en politieke desinformatie of  informatiediefstal door andere landen. Als gevolg van teruglopende internationale contacten is cyberspionage als politiek middel en voor bedrijfsspionage voor landen des te urgenter geworden. China vs Amerika. Amerika, China en Rusland vs Europa.     

Deze spionage zal nog schadelijker kunnen worden als werkgevers werk-controle software met beeld en geluid op de digitale apparatuur van hun thuiswerkers gaan zetten. Maar ook bijvoorbeeld als de overheid steeds meer apps gaat gebruiken voor belastingen, huisvesting, gezondheid e.d. Allemaal uiterst kwetsbare gereedschappen met mogelijkheden voor hackers om chaos te creëren, gegevens te stelen en het functioneren van een samenleving te verstoren.

En dan hebben we het nog niet eens over die lacherige kreet ‘aantasting van de privacy’. Zoals filosofe Maxim Februari keer op keer opmerkte: dat is een veel te softe term. Het gaat feitelijk om de aantasting van het wettelijke grondrecht van de burger op onaantastbaarheid van zijn of haar persoonlijke levenssfeer, zonder toegang door derden. Dat recht hebben we als samenleving uit ‘efficiency’ oogpunt jaren geleden al sterk aangetast door welke elektronische dienstenprovider dan ook toe te staan cookies op onze persoonlijke digitale spullen te plaatsen. Informatieblokjes die het mogelijk maken gegevens over onze persoonlijke levens te combineren tot persoonlijke gedragsmodelletjes (algoritmen).

Nu we door de pandemie onze levens nog verder lijken te gaan digitaliseren, is het niet moeilijk om post-Corona je ook in Europese landen een digitaal Toezicht- en Bewakingssysteem rond onze persoonlijke gedragingen voor te stellen, waaronder de Chinezen nu  al gebukt gaan, gedragsprofielen waar ook de rest van de wereld via cyberspionage in mee kan kijken.

Amerika is inmiddels een Derde wereld land

Ik volg de afgelopen jaren nauwelijks nog het nieuws over Amerika en al helemaal niet over Trump. En dat terwijl ik vele jaren geabonneerd was op Time magazine en er in het kader van mijn werk bijna ontelbare keren ben geweest. Ik woonde er zelfs lang geleden een jaar als exchange student.

De Corona pandemie laat zien dat Amerika een gecorrumpeerd Derde wereld land is geworden waar de Federale overheid (en de lokale overheden van vele Staten) nauwelijks nog zorg hebben voor het welzijn van haar burgers. Natuurlijk militair en economisch zijn de VS nog steeds de enige supermacht. Maar dat was het Romeinse Rijk ook nog steeds in haar nadagen. In Amerika komen de barbaren echter niet van buiten, maar vernietigen ze het land van binnenuit.

In 6 weken tijd meer dan 1 miljoen besmette burgers, op dit moment 3000 Corona gerelateerde doden per dag. Tot op heden al meer dan 70.000 doden (vaak haastig in massagraven begraven) en bijna 30 miljoen werkloos terzijde geschoven loonslaven, die zich met een uitkeringsfooi, zonder betaalbare – gezondheidszorg en rechtstoegang maar moeten zien te redden.

Amerika is al lang geen democratie meer. Het land wordt gerund door de superrijke oligarchen die met veel geld de verkiezingen naar hun hand zetten. Ze worden daarbij geholpen door hun Republikeinse patronage cliënten in het Congres en de commerciële media. De Republikeinen preken een populisme van vergane en te herwinnen Amerikaanse glorie gericht op de traditionele, lagere middenklasse, witte burgers.

Trump werd in 2016 gekozen door 26.2 % van de kiesgerechtigde kiezers (Clinton: 27,4%). Hij won de verkiezingen door het systeem van districten en kiesmannen. De Republikeinen zijn er meester in geworden om het lager opgeleide niet-witte kiezers moeilijk te maken om überhaupt te gaan stemmen,  om steeds weer op basis van statistiek de grenzen van de kiesdistricten te veranderen (zodat ze vooraf verzekerd zijn van een meerderheid in het district) en daarnaast miljarden dollars in reclamecampagnes te pompen. En vandaag de dag in het voeren van bewust leugenachtige desinformatie campagnes via de sociale media.

De criminele sociopaat Trump en zijn lokale handlangers in de staten zijn al jaren bezig de organisatorische infrastructuur van het land tot op het bot af te breken, veelal via decreten (geleerd van Poetin en Erdogan?). Het Amerikaanse Congres oefent haar taak als Wetgever en Toezichthouder nauwelijks meer uit. De Rechtbanken tot en met het Hoogste Gerechtshof werden bevolkt met ideologisch verwante rechters. Van een scheiding der machten is al lang geen sprake meer. De organisatorische schade van de afgelopen 4 jaar kan pas na jarenlange inspanning weer worden hersteld, maar het is niet te verwachten dat dit gebeurd. Het zou me niet verbazen als Trump gewoon herkozen wordt.

Van massaal verzet is niet echt sprake. De hogere Middenklasse wordt gevangen gehouden door onvoorstelbaar hoge studieschulden voor hun kinderen, waarvan de aflossing door hun kinderen zelf niet kan worden verricht wegens gebrek aan goedbetaalde banen, tenzij ze toetreden tot  de super-kapitalistische Republikeinse  orde.

De links intellectuele elite is volstrekt gefragmenteerd door het identiteits- en slachtoffer-denken. Die willen vele zaken niet eens meer zien of zelfs maar horen en pogen steeds vaker censuur uit te oefenen. Gewapende rechts radicale anarchisten graven de diepgaande sociale kloven verder uit.

Van de verarmde onderkant (40%?) van de bevolking (laagopgeleide witte –  en zwarte bevolking en de Latino´s) is weinig te verwachten, die zijn te druk bezig met overleven. De migranten houden zich natuurlijk helemaal stil, hun seizoensarbeid in de landbouw en hun dienstenbaantjes bij de rijkere burgers, moeten ze uitvoeren in een dagelijkse sfeer van verdachtmaking van illegaliteit, zelfs al hebben ze alle juiste papieren.

Ik ben blij aan de andere kant van de oceaan te wonen. Vijfenzeventig jaar na de Tweede Wereldoorlog is Amerika, het land van vrijheid, democratie en ongekende mogelijkheden, het licht en de hoop van velen in al die afgelopen jaren, verworden tot een superkapitalistische ‘ the narcistic Rich take it all’ bananen republiek. Engeland lijkt dat voorbeeld te volgen

Kent Nederland geen minimum Uurloon?

Lodewijk Asscher, leider van de PvdA, stelde kortgeleden voor om in Nederland een minimum uurloon in te voeren. Ik dacht dat dit al lang bestond, maar er is nu blijkbaar alleen sprake van een minimum dagloon. En slimme kostenbewuste werkgevers maakten van deze omissie gebruik om mensen meer uren te laten werken op een dag, dus feitelijk onder het minimumloon.

Als de Corona crisis ons economisch iets heeft geleerd, dan is dit welke mensen/beroepen onmisbaar zijn voor de economie. En dat flexibele arbeidskrachten het eerste werkloos worden en door ons als burgers moeten worden ondersteund.

Duidelijk is nu wel dat werkenden tenminste:

  • Een minimum uurloon moeten verdienen;
  • Een minimum aantal contracturen moeten kunnen werken (dus geen nul-urencontracten meer);
  • Een inkomen moeten kunnen verdienen, dat niet alleen gebaseerd is op stukloon, zoals de 50 ct per bezorgd pakje betaald door PostNL. Een uitwas uit de 19e eeuw.

Zo kunnen werkenden enige zekerheid (en een werkloosheids-uitkering) ontlenen aan een baan. Velen vallen bij het UWV nu tussen de wal en het schip.

Dit moet zeker gelden voor alle nu vastgestelde onmisbare beroepen. Daar vallen niet alleen bijvoorbeeld schoonmakers onder, maar tegenwoordig ook de bezorgers. Hun dagelijkse pakjes, boodschappen en maaltijden maakten het ons een stuk gemakkelijker om thuis te kamperen.

Trouwens nu is ook de tijd om eindelijk eens een minimum uurtarief voor ZZP’ers vast te stellen, voldoende om:

  • Korte perioden zonder werk of bij ziekte te kunnen overbruggen;
  • Arbeidsongeschiktheid collectief te verzekeren;
  • Een percentage van het tarief te kunnen sparen voor pensioen (eventueel via eigen vermogensvorming in een eigen huis).

Ja, dat kost de werkgevers geld. Maar nu kosten de werkgevers ons als burgers geld, door die werkenden op onze steun af te schuiven!

De werkgevers rekenen die kosten maar gewoon door. Dan zijn de bezorgkosten van webwinkels maar eens een paar euro hoger. Bezorgen kost geld, gratis bezorgen concurreert met gewone winkels. In deze tijd zijn die vele prachtige klassieke boekwinkels daar al het eerste slachtoffer van.

En wellicht moeten we in plaats van te klappen de hardwerkende, risico nemende verplegenden en verzorgenden nu al direct 10% loonsverhoging geven in plaats van taarten. Dan wordt de Zorgverzekering maar wat duurder. De Zorgverzekeraars besparen een boel geld in tijden van Corona en verhogen eventueel de zorgpremies maar een beetje. Ze betalen tenslotte ook de struik rovende farmaceuten.

We zouden nog een aparte beschouwing kunnen wijden aan al die Oost Europese seizoenarbeiders, die bijvoorbeeld ons voedsel plukken en in tijden van Corona met velen opgesloten zitten in aan malafide uitzendbureaus duurbetaalde kamers in eengezinshuizen of caravans. Wellicht is dit de tijd om die uitzendbureaus te saneren en vergunning plichtig te maken onderhevig aan scherpe voorwaarden. Die cowboys genieten nu coronavrij in hun luxe Brabantse huizen met grote tuinen.

Perfect Storm

Professor Nouriel Roubini, een bekend econoom uit New York, schreef in de Guardian een artikel, waarom hij verwacht dat de enorme negatieve economische gevolgen van de Corona crisis zeker tot in de jaren dertig zullen duren.

Hij noemt tien factoren:

  1. We zijn de gevolgen van de vorige grote financiële crisis van 2008 nog niet eens te boven. De hoogte van met name de nu niet meer aflosbare enorme schulden van bedrijven en particulieren zullen het financiële wereldsysteem opnieuw in behoorlijke problemen brengen.
  2. De kosten van de Gezondheidszorg zullen sterk blijven stijgen, met name in de Westerse samenlevingen door een snel verouderende bevolking.
  3. Er zal sprake zijn van enorme deflatie (prijsdalingen) – we zien dat nu al bij de inmiddels zelfs negatieve olieprijzen. Het systeem van productie van goederen wereldwijd zal voor een behoorlijk deel onderbenut worden en tot vele faillissementen leiden.
  4. De Centrale banken overal ter wereld zullen nieuwe geld in de economie blijven pompen waardoor op den duur een combinatie van stagnatie en inflatie (zoals begin jaren tachtig) onvermijdelijk wordt. Gecombineerd met lage rentestanden leidt zal dit tot enorme geldontwaarding kunnen leiden.
  5. Om problemen in het wereldwijde goederenvervoer te vermijden, zullen bedrijven weer meer lokaal gaan produceren. Maar dan wel volop geautomatiseerd, hetgeen wereldwijd een opnieuw verlies van werkgelegenheid zal veroorzaken.
  6. Landen zullen zowel import afremmen om de eigen werkgelegenheid te beschermen, als ook export van technologie (waaronder farmacie!) gaan verbieden.
  7. Economische chaos, lagere lonen leiden nu al tot wijdverspreid radicaal populisme en – nationalisme met een afkeer van buitenlanders en lokale etnische groeperingen. Deze tendens zal zich in de jaren twintig versterkt doorzetten, ten koste van de Westerse democratische samenlevingen.
  8. De jaren twintig zullen de jaren zijn van een nieuwe koude oorlog, nu tussen Amerika en China.
  9. Maar Amerika zal ook  handels- en technologie oorlogen voeren met landen als Rusland, Iran etc. Die oorlog zal vooral gevoerd worden met handelsbeperkingen, desinformatie en cyberaanvallen.
  10. En dan houden we nog geen rekening met de versnellende effecten van de klimaatverandering en de wereldwijde ecologische vernietiging welke  (zo voorspellen wetenschappers al jaren) vaker nieuwe virussen over de wereld zal verspreiden.

Het artikel is te lezen via deze link:   Ten reasons why a ‘Greater Depression’ for the 2020s is inevitable.