De Waarheid te koop

Oud-hoogleraar  en voedingsdeskundige Martijn Katan meldt in een column in NRC even tussen neus en lippen door dat veel wetenschappers zich gewillig laten misbruiken door de voedingsindustrie on onbewezen claims te ondersteunen.

Dat personen zich hiervoor laten lenen verbaast me niet. Wat me wel verbaast is dat faculteitsbesturen de academische vrijheid zo ver laten gaan, dat wetenschappelijke collega’s onzin mogen spuien.

De onderwerpen van wetenschappelijk onderzoek worden al grotendeels gekozen door de geldgevers, maar ik had nog niet door dat ‘waarheid’ zelf ook wijdverbreid te koop is. 

https://www.nrc.nl/nieuws/2019/02/08/kennis-kunde-kassa-a3653430

Klimaatspookrijders

Wanneer wordt het in de media een politiek-morele doodzonde om publiekelijk klimaatverandering te ontkennen terwijl er inmiddels tonnen papier aan wetenschappelijk bewijs voor bestaan? Dit soort publieke figuren zaaien verwarring voor persoonlijk korte termijn politiek-financieel gewin en belemmeren daardoor dringend noodzakelijke maatschappelijke consensus om actie te ondernemen. Zouden dit soort figuren ook overdag gaan spookrijden op de A2, of is ze dat te riskant?

Nepnieuwspreventie

Wat doen we eraan om de feiten en de waarheid boven water te houden?

Wetenschappers moeten het hebben van free speech debating, empirical testing, dubble blind randomised research, standards of evidence, herhalingsonderzoek, peer reviews, systematic reviews, metaresearch, fact finding commissions, ethical standards, Transparency and Openness Promotion-Guidelines, report researchfinancing, Registered Reports, etc.

Media moeten het hooguit hebben van dubbele broncontrole en redactiediscussie……achter gesloten deuren.

Politici moeten het hebben van……..retoriek: politieke verkooppraatjes naar hun kiezers.

Failing Capitalism


Citaat Guardian columnist George Monbiot:

Ecologically, economically and politically, capitalism is failing as catastrophically as communism failed. Like state communism, it is beset by unacknowledged but fatal contradictions. It is inherently corrupt and corrupting.

But its mesmerising power, and the vast infrastructure of thought that seeks to justify it, makes any challenge to the model almost impossible to contemplate. Even to acknowledge the emergencies it causes, let alone to act on them, feels like electoral suicide. As the famous saying goes: “It is easier to imagine the end of the world than to imagine the end of capitalism.” Our urgent task is to turn this the other way round.