The Walking Dead

Eigenlijk is die Netflix serie The Walking Dead best heel aardig als je eens wil reflecteren op een apocalyptisch bestaan. Je verbeelding laten gaan over het ergste van het ergste dat je kan overkomen bij het ineenstorten van de samenleving, daar is niks mis mee mits je daarbij niet je frontaalkwab verliest want die zit daar niet voor niets.

Ik ben er een groot voorstander van altijd het Beest in de Bek te kijken, wat je ook dreigt te overkomen in het leven. Het Beest in de Bek kijken omdat een dergelijk zelfonderzoek je kan helpen je reële maar vooral je irreële angsten te beheersen, relativeren en te overwinnen. Dreigt je reële angst werkelijkheid te worden dan kun je je op een verstandige manier gaan prepareren.

Blijkt je angst irreëel dan kun je jezelf geruststellen en weer gewoon verder gaan met leven. In beide gevallen als een struisvogel reageren, dat is niet alleen dom maar ook nog eens gevaarlijk voor jezelf en anderen. Dan krijg je beide kanten van de Bell-angstcurve te zien: ofwel bagatelliserende samenscholende park- en strandwandelaars ofwel hysterische apocalyptische partygangers.

Terug naar The Walking Dead: als je de daarin voorkomende zombies even symbolisch en hyperbolisch ziet als de personificatie van een ultiem virulent virus dat blind gedreven wordt om jouw vlees te vreten, een direct besmettelijk virus dat zo snel en omvangrijk de samenleving overwoekerd, dan kun je beginnen met je verbeelding los te laten over wat er met de ‘gezonden’ zou kunnen gebeuren. En daar is door de makers van The Walking Dead heel aardig over nagedacht.

Alle existentiële thema’s komen aan de orde: het verschuiven van fundamenteel ethische waarden, de dilemma’s van goede leiders, de terreur van slechte psychopathische leiders, hoe gevaarlijk kinderen kunnen zijn als je ze teveel vrijheid geeft, dat goeie groepsbeslissingen slecht kunnen uitvallen (en omgekeerd), hoe anders je over zwanger raken moet gaan nadenken, hoe nuttig het soms kan zijn om in termen van ingroup en outgroup (wij en zij) te denken, hoe waardevol het is om vooral improviserend en praktisch in het leven te staan, hoe gevaarlijk het is grote geheimen binnen een groep te bewaren, dat de dood vele gezichten heeft (de wrede, altruïstische, genadige, suïcidale, inspirerende, toevallige en noodzakelijke dood, etc.), hoe de zorg voor elkaar de basis van zingeving vormt (de wereld draait niet om jou maar om de ander), hoe gevaarlijk het is voor de gemeenschap als je jezelf niet gezond houdt, kortom allemaal thema’s die in ons dagelijkse routineleven aanwezig zijn maar meestal niet hard doorvoeld worden.

Nu de meesten van ons toch veel thuis zitten kan het geen kwaad om een beetje met elkaar over de ankerpunten van het leven te filosoferen, misschien wel om je leven wat te resetten. Het goeie uit het kwaaie trekken. En die bloederige scenes uit The Walking Dead moet je maar op de koop toenemen. Zoals veel enge dingen in het leven, nietwaar?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *