Lijden is default

Een mens is altijd op zoek naar geluk, zegt men. Of naar gemoedsrust, of liefde, of de waarheid, of naar de zin van het leven of zoiets. Nou, dat geeft dus precies aan waaraan het hem in de kern ontbreekt. Dus wat zijn basistoestand eigenlijk is, wat de ellendige human condition is waarvan hij zich wil bevrijden. Ik bedoel, de menselijke default conditie is: lijden! Daar is toch geen speld tussen te krijgen?! 

Nou goed dan, welbeschouwd is de mens dus zijn hele leven bezig zijn lichamelijk en psychisch lijden te verlichten. Zijn hele leven lang bezig te onderzoeken en te leren waar en hoe en bij wie hij een veilig gevoel kan vinden. Er zit niks anders op. En omdat ie een sociaal dier is, sterk afhankelijk van anderen ook nog eens, zal ie ook proberen het lijden te verlichten van in ieder geval zijn directe naasten. Daarom denk ik dat de mens in wezen goed is. Daar kiest hij niet voor, hij zal wel moeten. Goed voor zichzelf, om zijn hoofd boven water te houden, en goed voor de ander, want hij redt het niet in z’n eentje. 

Natuurlijk is een mens ook slecht want dat komt hem en zijn familie en groep soms ook ten goede als hij minder wil lijden. Moord en doodslag desnoods. En mocht zijn eigen familie of groep hem erg doen lijden, nou dan kan ie ook be-hoor-lijk slecht zijn. Ook moord en doodslag desnoods. 

Maar ik hou vol: in wezen is de mens goed. U, ik, we zijn allemaal goed, of we willen of niet, we zullen wel moeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *