De Seksoorlog van de Taliban (2)

De Taliban-man mag zijn seksuele aandrang gewelddadig zonder consequenties loslaten op ‘onzedelijk geklede Moslimvrouwen’, op (vermeende) overspelige Moslimvrouwen, op Moslimvrouwen van de vijand en op alle ongelovige vrouwen. Wat de Westerling verkrachting, seksuele moord, eremoord, vrouwenmishandeling, pedofilie, polygamie en seksuele slavernij noemt is onder de Sharia aan de orde van de dag, de nachtmerrie van alle ‘foute vrouwen’. Voor de opvoedende Shariamoeders en hun vrouwelijke familie- en clanleden zit er niets anders op dan hun dochters zeer streng in de leer op te voeden om hen voor de psychische en fysieke ondergang te behoeden. En dat zullen ze zelfs moeten, op straffe van hun eigen ondergang.

De Taliban-man heeft alles te verliezen als hij de controle over de vrouwelijke seksualiteit verliest. En een vrijzinnige Moslimvrouw nog meer, ze moet voor haar leven, en het leven van haar dochters en familie vrezen als ze er niet in meegaat. De Taliban-man heeft alles te verliezen, want met het controleverlies over de vrouwelijke seksualiteit verliest hij ook zijn hiërarchische positie in zijn gezin, familie, stam, zijn traditionele identiteit en status, zijn politiek-religieuze machtspositie in het onderhandelingsveld met andere stammen. Een Afghaanse staat met een democratisch karakter voor hem een gruwel. 

Democratie, laat staan een scheiding van kerk en staat, wordt dus noodzakelijkerwijs de grootste vijand. Alles wat met een democratische bestuursvorm samenhangt evenzeer: vrouwenemancipatie door onderwijs, vrouwen in politieke, publieke, ondernemers- en journalistieke functies, etc. Jihad en Sharia zijn de politiek-religieuze middelen om de asymmetrische man-vrouw verhouding te consolideren. Maar onder dit alles liggen de Darwiniaanse wetten die de menselijke seksualiteit in biologische en culturele zin met zeer grote kracht aansturen. En die wetten zijn niet van religieuze, ideologische, politieke of economische aard, daar houdt de evolutie zich niet mee bezig, en daar kunnen bommen en granaten niet tegenop.

De Taliban kan zijn Jihad framen als een asymmetrische verdedigingsoorlog met conventionele wapens tegen een ongelovige Westerse bezetter, maar gaat daarbij volledig voorbij aan de dieperliggende biologisch-evolutionaire drivers achter hun Jihad: het behoud van de extreme controle over de vrouwelijke seksualiteit. Vandaar de titel van dit stuk: De Taliban voert een seksoorlog (*). 

De Westerse historici, politicologen, militairen, sociologen, antropologen, journalisten, politici, e.a. framen de Afghaanse situatie al naargelang hun eigen discipline gaan eveneens volledig voorbij aan het wellicht krachtigste onderliggende frame dat menselijk gedrag aanstuurt: de evolutionaire gedragsbiologie van de menselijke seksualiteit die zich cultureel manifesteert in de man-vrouw dynamiek.

Wat voor de Taliban geldt, gaat natuurlijk ook op voor andere Islamitisch-religieus fundamentalistische bewegingen in andere landen: IS, Al Quaida, Al Shabaab, Boko Haram, Ahlu-Sunnah Wa-Jama, e.a. die wanhopig alle extreme middelen aangrijpen om hun afschrikwekkende macht te financieren en uit te oefenen: (mensen)smokkel, gijzeling, belastingheffing, papaver- en drugshandel, marteling, ontvoering, onthoofding, kindsoldaten, zelfmoord- en andersoortige terreuraanslagen. En tel daarbij op de streng-Islamitische staten die in afgezwakte vorm dezelfde man-vrouw dynamiek laten zien: Iran, Pakistan, Saoedi-Arabië, en andere landen in het Midden-Oosten en Afrika.

De vraag is welke houding het Westen het best kan aannemen tegenover politiek-religieus fundamentalisme, van welke soort dan ook (**). Ik zou denken: allereerst begrijpen waarom democratie exporteren d.m.v. militaire, economische, technologische en zelfs nood- en humanitaire hulp niet heeft geholpen en niet zal helpen zo lang religieuze beliefsystems de asymmetrische man-vrouw verhouding met extreme machtsmiddelen consolideren. Alhoewel onderwijs, boeken, krantenartikelen, theaterstukken, films, muziekinstrumenten kortom een bredere cultuur aanreiken, zoals Erdal Balci in de Volkskrant (d.d.230821) voorstelt, een betere weg lijkt, zal dit paradoxaal werken omdat die weg nu juist niet halal is en zeker de vrouwen onder deze regimes eerder de kop zal kosten. 

Samengevat: als je met een politiek frame kijkt naar ‘het probleem Afghanistan’ dan zoek je de oplossing in interventies die zich ofwel richten op het bestrijden van terroristisch geweld (de lijn van de VS), of interventies die zich richten op een cultuuromslag die zou moeten leiden tot een meer democratische bestuursvorm (de lijn van de EU-landen en NGO’s), of allebei tegelijk. Het denken in een dergelijk politiek frame is, om de hierboven beschreven redenen, bij voorbaat gedoemd te mislukken omdat men fundamentalisme en terrorisme wel kan terugdringen maar niet uitroeien. Al was het alleen maar omdat het terrorisme zich dan terugtrekt, in de bergen, over de landsgrenzen en zich muteert naar andere continenten, om vervolgens weer terug te keren zodra een interventiemacht zich terugtrekt en er tussentijds geen cultuuromslag bewerkstelligd kon worden. 

Een probleem verkeerd framen geeft verkeerde oplossingen. Dan zullen oplossingen met zowel een militaire missie (VS) als een opbouwmissie (NL b.v.) mislukken omdat men niet kijkt met een ander onderliggend frame dat bovenliggende complexe politieke, historische problemen in hoge mate aanstuurt (***). Bovendien, als een evolutionair en een cultureel systeem van buitenaf niet goed te beïnvloeden is, al jarenlang niet, is het dan niet zaak om een verandering van binnenuit te bevorderen? Ik bedoel: maak de vrouwen groter! Groter, zodat ze kunnen dansen met de mannen i.p.v. aan de leiband te lopen. Daarom is de term ‘seksoorlog’ beter dan ‘the war on terror’. 

Wat te doen? Deze regimes en hun religieuze leiders openlijk en herhaald confronteren met de waarheid over het misbruiken van religie om de seksualiteit van de vrouw te controleren. Confronteren met de extreem asymmetrische man-vrouw verhouding die men met extreem geweld in stand te willen houden, wat in zijn uiteindelijke uitwerking vele hedendaagse volkeren in diepe ellende stort en voor generaties traumatiseert. En dat een moderne wereld – die nu eenmaal is wat hij is geworden – niet zonder samenwerkende religies kan, zeker nu de wereld voor de limieten van zijn existentie komt te staan. 

De waarheid blijven vertellen, in de VN, de EU. Plus het uitvoeren van alle mogelijke sancties, embargo’s, financiële en technische hulponthouding, confisqueren van buitenlandse activa, reisbeperkingen, e.d. die de macht van deze regimes doet afnemen (****). De waarheid vertellen zal het Westen waarschijnlijk pijn gaan doen. Dat kost haar olie, gas, grondstoffen, wereldhandel, machts- en geopolitieke instabiliteit en mogelijk meer wereldwijde Jihadistische aanslagen. Of zelfs opnieuw: proxy-oorlogen tussen de grootmachten. Ik hoop op een zachte revolutie van de vrouwen, daarbij hartgrondig ondersteund door het Westen. Want van de vrouwen zal de oplossing moeten komen, zoals dat de laatste eeuw immers ook het geval was in het Westen. 

En tenslotte: als het niet lukt kan men beter aan de waarheid doodgaan dan aan de leugen.

(*) De term sekse-oorlog zou ook kunnen maar is te algemeen omdat ze niet verwijst naar de achterliggende evolutionaire, biologische fundamenten waarop ze staat, en niet naar het concrete alledaagse seksuele gedrag van de seksen in een bepaalde cultuur.

(**) Het seculier fundamentalisme van het gruwelijkste soort vindt men in Noord-Korea; erger dan Nazi-Duitsland. Lees: ‘In Order to Survive’, van Yeonmi Park, die aan het Kim-regime wist te ontsnappen. Ik hield het niet droog. 

(***) Het switchen naar een denkframe van een hogere orde, als een algemene strategie om greep te krijgen op een zeer complexe werkelijkheid met veel verwarrende data en variabelen, is natuurlijk altijd aan te bevelen. Tenminste zolang dat denkframe, met al zijn abstracties, op empirisch wetenschappelijke grond staat en een betere verklarende en voorspellende kracht heeft. De (neo-) Darwinistische wetten zijn in wetenschappelijke kringen niet omstreden en de moderne uitwerking daarvan in de evolutionaire gedragsbiologie is er niet mee in tegenspraak.  

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *