De Brexit verhuld door Corona

Jacob Rees-Mogg, fractieleider van de Conservatieven in Engeland, kan tevreden zijn. Enerzijds heeft zijn marionet, premier Johnson, een routeplan voor de Covid-exit gepresenteerd, anderzijds heeft de pandemie het drama van de Brexit in de eerste maanden qua nieuws in Engeland volledig ondergesneeuwd. Rees-Mogg is ook de voorzitter van de ECG ( de European Research Group) – de strategische club van rijke libertarische zakenlieden (miljardairs) die al jaren de Brexit nastreefden. Dit clubje was ook een groot aanhanger van Trump.

Rees-Mogg is zelf niet zo rijk. Hij verdiende zijn 150 mln. pond bezit met een eigen hedgefonds. Kranten vermelden altijd dat zijn vrouw (als erfgename) in de toekomst veel rijker zal zijn dan hij. Ach ja.

De ECG onder leiding van Rees-Mogg heeft de strategie van de Brexit campagne  bedacht en gefinancierd en Nigel Farage als goed betaalde populistische stroman in het zadel geholpen. Bevriende eigenaren van vele dagbladen steunden de campagne  met desinformatie. Ze financierden ook de leugenachtige berichtgeving op de Social Media (onder andere de beruchte desinformatie op Facebook via Cambridge Analytica). De groep wipte Teresa May toen die niet het beloofde resultaat leverde. Johnson wou heel erg graag premier worden en laat zich gelukkig wel sturen.  

Rees-Mogg’s clubje slaagde er in een Brexit referendum parlementair gerealiseerd te krijgen en met 1% verschil in stemmen te winnen. Ze slaagden er ook in Labour in de laatste verkiezingen te verslaan – niet in de laatste plaats door de Labour leiders voortdurend van antisemitisme te beschuldigen. Een moddercampagne al te graag gesteund door de Israëlische regering (die denkt te kunnen profiteren van de Brexit).

Bijna 5 jaar later kunnen Jacob en zijn vrienden eindelijk hun droom vorm geven. Singapore aan de Noordzee. Een eiland van innovatie en goedkope arbeidskrachten. Een kapitalistische vrijstaat alleen gebonden aan de handels- en arbeidsregels die ze zelf via het door hun bestuurde parlement en regering opstellen, ongehinderd door de EU (1). Via volledig flexibele arbeidscontracten. Met overheidsambtenaren die naar hun pijpen dansen (geleerd van Trump). Met een nog verdere afbraak van de Sociale voorzieningen – die zijn overgedragen aan de Gemeenten (die daarvoor geen geld hebben). Met een nog verdergaande privatisering van overheidstaken, waarbij ze vooral de hinderlijke BBC in het vizier hebben. Overigens zal ze dit door Covid tot hun hun spijt voorlopig niet lukken met de Nationale Gezondheidszorg  – die is te populair. En natuurlijk vrije handel met het Midden-Oosten voor de enorme Britse wapenindustrie.

De aloude Engelse Klassenmaatschappij wordt op moderne manier hersteld, maar nu met drie klassen: de financiële kapitaalbezitters / investeerders en top ondernemers, hun hoogopgeleide goed betaalde helpers en de rest van het volk. De vanouds extreme inkomensverschillen in Engeland mogen nu nog extremer worden. De nieuwe wijze van regeren bleek al uit de in eerste instantie rampzalige aanpak van de pandemie, waarbij vooral onder de armere en gekleurde burgers al meer dan 100.00 slachtoffers vielen: velen van hen konden zich niet permitteren om niet door te werken, anders kwam er letterlijk geen brood op de plank.

De economische praktijk is echter in de eerste maanden van Brexit weerbarstig. Het zijn de details die tellen bij de uitvoering:

  • Er waren met de EU geen afspraken gemaakt over de financiële sector, die inmiddels een groot deel van de handel naar Europa (vooral Amsterdam) heeft verplaatst.
  • Als ‘derde’ land moet alle Britse export nu aan de Europese bureaucratische regels voldoen, en dat gaat al maanden mis. Vers vlees, vis en groente staat te rotten aan de grenzen. Veel kleine bedrijven verliezen bijna al hun Europese consumenten als klant, omdat die privé invoerrechten moeten betalen. En dus verhuizen veel bedrijven naar Europa. De pakhuizen, ook in Nederland, zijn niet aan te slepen.
  • Vrachtwagens rijden vol heen en leeg terug. Veel vrachtauto chauffeurs weigeren nog naar Engeland te rijden (dagen wachten aan beide kanten van de grens). Transportondernemers in Europa staken hun diensten naar Engeland (niet meer rendabel als je verschillende typen goederen vervoert, waarvoor allemaal verschillende documenten en controles nodig zijn).
  • De aanvoerlijnen van en naar Europa met industriële onderdelen is in het honderd gelopen. Gelukkig hadden ondernemers aan beide zijden van de nieuwe grens voor enige maanden voorraad ingeslagen. Maar die raken ook op.
  • De nieuwe Noord-Ierse grens is een drama geworden, zelfs winkelvoorraden worden niet op tijd aangevuld. Politiek dansen ze in Noord-Ierland op een vulkaan.
  • Voor Schotland (die in ruime meerderheid niet uit de EU wilde) is Brexit ook een compleet debacle geworden. Er wordt al weer gesproken over een nieuw onafhankelijkheidsreferendum.

Maar zoals gesteld: het nieuws over de Corona pandemie, niet de gevolgen van Brexit beheersten het nieuws de afgelopen maanden. Maar zodra de economische gevolgen na de zomer de nieuwsberichten gaan domineren, zullen Rees-Mogg en zijn clubje volop aan de bak moeten. Dan verklaren ze politiek de oorlog aan de EU als de bewuste veroorzaker van al die ellende. En met hun propaganda middelen zouden ze dat nog wel eens kunnen winnen ook. Dat bleek al uit de ruzie met de EU over de niet nagekomen leveringsafspraken met ‘hun Astra Zenica’ – gniffelend vierden ze het eerste belangrijke resultaat van hun afscheiding. 

Engeland heeft een rijke geschiedenis als grote wereldnatie. Als rond 2050 de eerste diepgaande historische verhalen over periode na de Brexit verschijnen, zullen we zien of die grootsheid is terug gekeerd.

(1) Among the various grievances that led to Britain’s departure from the European Union, resentment of worker protections was not dominant for most voters. But it was a point of urgency among many Conservative MPs, for whom freedom to deregulate was the purpose of Brexit. That is what they meant by regaining sovereignty: emancipation from rules that, in Eurosceptic demonology, suffocate enterprise and limit prosperity. In that ideological conception, a successful Brexit is one that casts off the bureaucratic shackles as soon as possible (uit The Guardian).

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *