Weeklog 50: Pessimisme? Realisme!

Deze Corona periode verschaft een ieder de gelegenheid om zich eens intensief te beraden op zijn of haar persoonlijke toekomst. We schreven dat al eerder  in een serie columns in de afgelopen zomer (link).

Het oude ‘normaal’ zal om heel veel redenen niet terugkeren. We dansten al op de vulkaan, maar de vulkaan is nu op allerlei manieren uitgebarsten.

  • De wereld van het vrije Westen geleid door Amerika vóór het presidentschap van Trump, keert met Biden zeker niet terug. ‘America first’ is inmiddels wereldwijd nagevolgd, overal is het  ‘Ons land eerst’ geworden. De politiek van wereldwijde multilaterale samenwerking is door veel grote en kleinere landen verlaten. Net als in de nationale samenlevingen is internationale versplintering opgetreden die op de verschillende wereldtonelen tot grotere en kleinere conflicten leidt.
  • De tendens naar verdere democratisering van de landen in de wereld is voorbij. Autocratie (Alleenheersers) gesteund door plutocraten (rijke machthebbers en monopolistische bedrijven) rukt wereldwijd op. Europa is een eiland in de wereld geworden met nog circa 15 functionerende democratische rechtsstaten. Er is wereldwijd al lang geen sprake meer van het algemeen respecteren van mensenrechten, zelfs niet voor de vorm. 
  • De economische gevolgen van de Corona crisis zullen wereldwijd diepe sporen nalaten in de welvaart en het welzijn (werk..) van de meeste mensen. Het is maar de vraag of er ooit sprake zal zijn van een volledig herstel en verdergaande economische groei, vooral in de Westerse landen.
  • De diepgaande ecologische effecten (waaronder klimaatverandering) van de massale menselijke aanwezigheid en – activiteit op onze planeet zijn mijns inziens onafwendbaar geworden. Die zullen al grote impact hebben op het leven van de huidige generaties wereldbewoners, maar ook in de nabije toekomst zelfs al tot verdere conflicten tussen landen leiden.

Mijn collega-auteur op dit blog stelt dat je levens-filosofisch als mens de plicht hebt optimistisch te zijn. Mijn antwoord is altijd dat je vooral realistisch moet zijn. Goed observeren welke onomkeerbare ontwikkelingen op de wereld gaande zijn en op die basis inschatten wat je in de toekomst kunt verwachten (en die realiteiten onder ogen durven zien).  

In de volgende  columns wil ik allereerst filosoferen over de toekomst in onze aardse leefomgeving, omdat die toekomst niet alleen de internationale politiek-economische verhoudingen, maar ook onze nationale samenleving al in de nabije toekomst diepgaand zal gaan beïnvloeden. En dus ons persoonlijk leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *