Niet te behappen..

Laatst dacht ik nog es aan dat ouwe filosofische probleem: we voelen ons niet echt thuis in de wereld omdat die niet te behappen is. De wereld is te groot, ze werpt te veel onbeantwoorde vragen op, geeft te veel onbevredigende antwoorden, en laat ons achter met te veel onzekerheden, soms met vertwijfeling. De wereld is te groot om ons op ons gemak te stellen. Te groot voor het lijden en te klein voor geluk. 

Elke diepgaande reflectie op ons bestaan leverde sinds mensenheugenis religies op, filosofische scholen en wetenschap. Maar ondanks dat, werkelijk thuis voelen in de wereld, thuis in dat wat is, dat doet het nog steeds niet. De vraag naar de reden, zin en doel van ons leven, van leven überhaupt, van wat ‘bestaan’ en ‘zijn’ in wezen is, die vragen blijven onveranderd rechtovereind. En het universum zwijgt. 

Als de antwoorden niet te vinden zijn in filosofie, religie en wetenschap dan kun je je nog altijd verdoven voor die existentiële en transcendente vragen, met drank, drugs, tv en shoppen of desnoods een moedwillige dood zoeken. Dieren, planten, organismen en stenen schijnen geen last te hebben van reflectie op hun bestaan, van al te veel bewustzijn. Ze doen gewoon wat ze kennelijk moeten doen. En sinds hun bestaan op aarde doen ze het ook nog aardig goed vergeleken met de mens die nog maar net komt kijken. Nee, dat brein van ons is bepaald geen succes gebleken.

Maar ja, wat moet je? Je kan jezelf niet aan je haren uit het moeras trekken. Dan denk je wel es: hoe zou de wereld van nu er uit zien als we een miljoen jaar geleden nog altijd op die steppe liepen en daarna gewoon waren uitgestorven zoals zoveel menssoorten zijn uitgestorven? Dan zou de wereld wel te behappen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *