Weeklog 42 : overmatig bestuur ineffectief

  • In deze Corona-tijden van verplichte quarantaine en vrijwillige zelf-isolatie is het lastig de dagelijkse gebeurtenissen in de wereld sociaal-politiek te beschouwen en met anderen te bespreken. Je naasten in je directe buurt hebben maar een half woord nodig om je reacties op het nieuws te begrijpen. Die kennen je al langer dan vandaag en zijn het te vaak vooraf al met je (on)eens. En veel nieuws is helemaal niet nieuw, maar de logische consequentie van hetgeen eerder gebeurde. De Tweede golf, de economische implosie, de sociale misère, het bestuurlijk onvermogen : je kon het allemaal van te voren zien aankomen als je weigert te leven tussen hoop en vrees. Zie mijn beschouwingen van dit voorjaar.
  • Nederland als hoog ontwikkeld ontwikkelingsland. Heel veel bestuurders, ambtenaren, overlegcircuits, overheidsorganisaties, media en commentaar leverende deskundigen die in de praktijk de feitelijke uitvoerenden in de Zorgsector aan hun lot overlaten. Die moeten het maar uitzoeken en aanmodderen om de acute gevolgen van de pandemie op te vangen.
  • De huidige opzet en besturing van de GGD’s, alsmede de verschillende managementlagen van de GGD’s bewijzen hun failliet al maanden. Maar geen curator die deze boedel over zou willen nemen.
  • Zelfs iets eenvoudigs als het gebruik van mondkapjes is na alle publieke geharrewar politiek niet meer eenvoudig te verplichten. Liever doden dan gezichtsverlies van verantwoordelijke politici en deskundigen.. 
  • Intelligente, halve en hele lockdowns worden verordonneerd door een overheidsgremia die machteloos staan om welke maatregel dan ook effectief te handhaven via justitie en politie. We kunnen nu heel goed zien welke overheidsorganisaties door slechte besturing alleen in rustige tijden kunnen verdedigen dat ze bestaansrecht hebben.
  • De spreadsheet terreur van de jonge middle-management bedrijfskundigen uit het verleden hebben een vorm van microbesturing op de cent per bestede arbeidsminuut en gebruikte materiële middelen gecreëerd, die iedere effectieve organisatorische crisisaanpak belemmert. De autonomie van professionals is op de millimeter vastgelegd. Van enige reserve is al jaren geen sprake meer.
  • Er sterven ook al maanden burgers door gebrek aan reguliere zorg. Directeur Kuipers van het Erasmus Ziekenhuis verwoordde de ethische keuzedilemma’s treffend. Want inderdaad, wat doe je met een kankerpatiënt die volgende week geopereerd moet worden als er bij de ingang van het ziekenhuis een patiënt op een brancard bijna stikt door gebrek aan zuurstof. Geen politicus die zich aan prioriteitsregeltjes wil branden. Dus het is simpelweg: wat nu spoed is, heeft voorrang. Andere keuzes kun je als weldenkend mens niet maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *