Hitsige jonkies versus het dorre hout

Op de leeftijd dat een jongvolwassene het beschermende nest verlaat moet ie een ‘alternatieve familie’ zien te vinden. Hij/zij moet een tribale groep zoeken en daarin een plek zien te veroveren, geaccepteerd zien te worden, als het kan een zekere status in de groepshiërarchie zien op te bouwen, zo mogelijk een partner zien te vinden. Dat schrijft de evolutie dwingend voor, niks aan te doen.

Het is een vitaal levensexperiment om je individualiteit te vestigen, door te experimenteren met seks, sociale vaardigheid, waarden en normen. Die jongvolwassenen staan onder een grote, onontkoombare biologische en subculturele druk. Wil je het redden dan zul je loyaler aan je ingroup maatjes moeten zijn dan aan je outgroup oma en opa. En als de brutale alphastudentenmannetjes en -vrouwtjes, die je de toegang tot je ingroup wel of niet verschaffen, zeggen dat er gefeest, gedronken, geslikt, geflirt, gedate, gedit en gedat moet worden, nou, dan moet je van goede huize komen om aan groupthink te ontsnappen. Over cancelculture gesproken. 

Dus dan wordt het samen: fuck de handhavers, de strenge restauranthouders, de virologen, en alle soorten deskundologen, Rutte’s, Gommer’s. Om een dergelijke houding vol te houden moet je flink leren liegen, draaikonten, sjoemelen en de data verdraaien om niet uitgekotst te worden bij je ingroup. Want de wat intelligentere jongere weet best dat het er niet omgaat dat zij niet zo gauw ziek worden. Maar wel dat de ziekenhuizen weer gaan volstromen, dat de niet-Covid patienten weer op hun operatie moeten wachten, dat er weer meer verpleeghuispatiënten omvallen, dat de schaarse verpleegkundigen en zorgmedewerkers weer tegen een burn-out aanlopen.

En de jongeren die aan de linker kant van de intelligentiecurve zitten, die zich overgeleverd hebben aan hun onderbuik, aan facebook/twitter, etc., aan samenzweringzwetsers en publieksgeile BN’ers, daar kun je niks mee, behalve flink beboeten en flink belachelijk maken.

Waar je ook niks mee kunt is mensen die alsmaar blijven wijzen op verantwoordelijkheid en gezond verstand van jongeren want dat veronderstelt dat ze dat allemaal wel hebben. Hoe naïef kun je zijn?

En dan dat vergoelijken, die gesuikerde empathie voor mensen die de coronaregels keer op keer overtreden: “ Ja, ik begrijp het best, het is moeilijk, mensen zijn wel eens een beetje vergeetachtig, of slordig, ze zijn het zich niet altijd bewust, soms wel es wat eigenwijs misschien, of ze snappen de regels niet helemaal”,etc. Hou toch op, sta niet te liegen, zeg de waarheid, hou op met dat taboe op gerechtvaardigde publieke verontwaardiging, op ronduit kwaad zijn. En dan heb ik het over de overheid, de handhavers, de columnisten, de onderwijzers, en anderen, maar niet over de groep zwakbegaafden die hun darmen legen op facebook, twitter, instagram.

Zelfbegrenzing en begrensd worden past niet in de ideale wereld van de jongeren en niet in de reële wereld van de ondernemers en daarmee wordt het loyaliteitsprincipe langzaam maar onafwendbaar over de rand geduwd. 

Zo’n drie miljoen kwetsbare volwassenen (met virusgevoelige aandoeningen) en ouderen (70 plussers; CBS/RIVM data) doen er verstandig aan zich terug te trekken, niet meer te rekenen op loyaliteit en het gezonde verstand van anderen, en het beste ervan te maken, gezamenlijk, aan de andere kant van de opgelegde generatiekloof. Ja, ik ben pessimistisch maar niet somber of teleurgesteld. Want in tijden van grote crisis (oorlog, natuurrampen, pandemieen, revoluties) wordt de scheiding van egoïsme en altruïsme, van waarheid en leugen, eerlijkheid en bedrog, rijk en arm, drift en beschaving altijd het scherpst zichtbaar. Nooit anders geweest. Dat is de onveranderbare constante van onze menselijke natuur, van onze evolutionaire geschiedenis. Amor fati.

PS: Houd moed oudjes, de beste manier om met je pessimisme om te gaan is er net zo lang in te knijpen tot er optimisme uitkomt! Ha!

Eén gedachte over “Hitsige jonkies versus het dorre hout”

  1. Ik heb mij laten vertellen dat de hersenen de waarheid niet kennen,
    wel de illusie zoals Einstein ooit verkondigde.
    De hersenen kennen ook de heelheid niet aan, ze kunnen alleen fragmenteren.
    Overigens het denken is altijd het verleden. Het hier en nu en de toekomst word niet gekend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *