Zwart-,wit-,geel-,rood- en gemengd-racisme

Ga me nou niet vertellen dat er geen racisme onder moslims bestaat in Nederland (lees: H.Cengiz, de Correspondent, 300620). En dat er gelukkig geen grootschalige slavenhandel meer bestaat (zoals in het islamitische Mauritanië; Google NRC/Standaard/CNN/VPRO). Dat er geen Hindoestaans racisme onder creoolse Surinamers zou bestaan, geen Japans racisme tav. Koreanen, geen Chinees racisme tav. Afro-Amerikanen, geen racisme tussen de Zuid Amerikaans-inheemse volkeren en de Spaans-Amerikaanse bevolking, enz. En vertel me ook niet dat racisme uitsluitend een postkoloniaal effect is. Lees (en huiver)!

Een gewone algemene ontwikkeling en culturele belangstelling, enige historische kennis en de buitenlandse politiek een beetje volgen, plus niet meer dan 5 minuten Googlen en u weet: racisme is van alle tijden, van alle volken, op alle continenten, tot en met vandaag de dag (voor een aardig overzicht lees: M.Peulen, Vrij Links,140620). En, wat mij betreft, als je binnen één minuten niet 10 verschillende vormen van discriminatie kan opnoemen wordt het tijd om bij te scholen.

We hebben in Nederland zeker wat te doen aan racisme en discriminatie maar bedenk tegelijkertijd wel dat Nederland een van de minst racistische landen ter wereld is. Het antiracismedebat is inmiddels een platvorm geworden waarop allerlei ideologische en commerciële groeperingen zich luidruchtig verdringen om er hun voordeel mee te doen:

  • Black Live Matters. Oorspronkelijk een sympathieke Amerikaanse antiracisme beweging die inmiddels gekaapt dreigt te worden door Black Transgender Women beweging, (volg: -Dark Horse Podcast- van Dr.B.Weinstein/Dr.H.Heyen, die met een scherp analytisch mes de identiteitsideologie binnen de wetenschaps-, politieke-, kunst- en onderwijswereld zichtbaar maken). Inmiddels is BLM een volledig amorf ‘alt-left’ gepolitiseerd propagandabedrijf geworden waar vele zwarte intellectuelen afstand van nemen.
  • Bedrijven en adverteerders. Bedrijven die met goede maar ook opportunistische bedoelingen zich afficheren als antiracistisch waardoor andere bedrijven impliciet gedwongen worden hetzelfde te doen want zwijgen, negeren of genuanceerd reageren is op straffe van beschuldiging van racisme geen optie meer.
  • Musea. De museale wereld staat bedrijfsmatig onder grote druk, zeker na de coronacrisis. Meegaan met de politiek correcte mainstream is een elegante manier om te overleven. Goede of slechte bedoelingen doen daarbij helemaal niet ter zake, elk teken van twijfel of nuancering omtrent de historische, culturele of politieke betekenis van hun ‘koloniale/racistische/ discriminatoire collecties’ kan je de kop kosten.
  • Kunst. Standup comedians (de kanaries in de maatschappelijke mijn) kunnen zich grappen op en over de rand niet meer permitteren. Hardop zeggen wat grote delen van de bevolking niet meer durven zeggen is taboe en kost je je carrière. Hetzelfde mechanisme geld in de filmindustrie, de podiumkunsten, de beeldende kunst en de muziekwereld. Opnieuw: goede of slechte bedoelingen doen niet ter zake, het activistische racismedebat houdt de kunst in gijzeling, zeker in de VS. En wat in de VS gebeurt waait vroeg of laat over.
  • Politieke partijen. Er is geen politieke partij die zegt zich soms aan racisme te bezondigen, zelfs niet de PVV, DENK, FvD. Prima, daar zullen we hen aan houden. Ik geef toe niet erg nauwgezet de Kamerdebatten te volgen maar krijg wel de indruk dat het aan een gebalanceerde racisme/discriminatie discussie ontbreekt. En dat er taboe-onderwerpen zijn: de roep om koloniale herstelbetalingen, het ophitsende gevaar van het framen van zgn. politiegeweld op YouTube, het hardop benoemen van politiek racistische landen waarmee contact wordt onderhouden, een gedetailleerde rapportbespreking over het volstrekt gecorrumpeerde overheidssysteem in de overzeese gebiedsdelen en de chanterende ‘antikoloniale houding’ van hun bestuurders, ed.
  • Antiracisme Influencers. Popartiesten en andere BN’ers, gekleurd en blank, spelen via de reguliere en de social media een belangrijke en vaak wel sympathieke beïnvloedingsrol in het racisme debat. Vrijwel altijd speelt een mediagesprek met gekleurde deelnemers zich op een louter emotioneel en zeer eenzijdig en persoonlijk niveau af. Is men bang dat nuancering, contextkennis en hand in eigen boezem steken een verkettering van de eigen gekleurde peergroep oplevert? Ik denk het wel, want een uitsluiting door de eigen gekleurde identiteitsgroep is vele malen pijnlijker dan die van de ‘blanke tegenparij’.

Peergroup-bias, peergroup-pressure, cognitieve dissonantie, het Dunning-Kruger effect (geen weet hebben van eigen incompetentie), racisme en schuldprojectie, het zijn allemaal psychologische mechanismen die aan beide zijden van de zwart-wit discussie de redelijkheid in de weg staan en die tot zeer ongewenste overshoot-reacties leiden.

  • Media. Over de rol van de media wil ik kort zijn omdat er in deze -Webnotities- al vaak genoeg over geschreven is. Onafhankelijke media bestaan niet en dat is op zich ook geen probleem zolang men maar niet beweert het wel te zijn. Maar meer en minder objectieve media bestaan wel. Media worden door de dagelijkse (onderbuikse) online polarisatie en de mediaconcurrentie gedwongen een zeer korte reactietijd te hanteren, want elke twitterstorm en viraal gegane YouTube video is nieuwswaardig. Weg objectiviteit, weg factchecking, hoor en wederhoor, contextonderzoek, degelijke redactiediscussie. Geen tijd. Dat is wat klokkenluiders van de dagbladmedia langzamerhand over hun journalistieke cultuur naar buiten durven brengen.

In dit verband een aanrader om te lezen, over de grensvervaging tussen de social media, technologie en politiek, over de complexiteit en ‘de nieuwsfabricatie’ in de journalistiek: ‘Antisocial, Online Extremists, Techno-Utopians, and the Hijacking of the American Conversation’, Andrew Marantz, 2019. (Marantz is een journalist bij The NewYorker)

  • Onderwijshervormers. Niks mis mee dat lagere en middelbare schoolboekjes meer aandacht besteden aan de horror’s van de koloniale tijd en de na-effecten ervan in de huidige tijd. Ik hoop alleen dat het hele slavernijprobleem door de eeuwen en alle continenten heen in al zijn aspecten genuanceerd neergezet wordt (inclusief de vele doden die vielen onder de witte voorvechters van de afschaffing van de slavernij).

Een ander mi. uiterst verontrustend fenomeen is de aanval van links extremistische bewegingen op wetenschapsinstituten. Vele universiteits-besturen en docenten in de VS moeten de laatste jaren voor hun baan vrezen als ze niet een cursus antiracisme doorlopen (de zgn. witte wasstraat) om zich ‘te bevrijden van hun onbewust racisme’ en publiekelijk hun ‘wit racistische schuld’ bekennen. Onderwijsprogramma’s moeten nauwgezet op racistische bewoordingen worden doorgelicht, herschreven of verwijderd en allerlei gender-specialistische studies werden toegevoegd (waarbij gender gezien wordt als een non biologisch, non evolutionair, sociaal construct, oorspronkelijk bedacht door patriarchaal dominante witte wetenschappers). Sterker nog, de moderne wetenschap zelf zou racistisch zijn, evenals de Verlichting waarin ze haar historische wortels heeft. Een bizarre ontwikkeling, het einde van de vrije wetenschap, het vrije denken en spreken en onderzoeken. En het begin van sektarische zuiveringen die doen denken aan de tijden van Mao.

De diepe onderliggende filosofische laag bij deze ontwikkeling (die sinds de jaren 70 van de vorige eeuw gaande is) wordt briljant weergegeven in een korte YouTube video(s) door Helen Pluckrose: ‘Fighting Postmodernism from the Left’. Aanrader! Kortom: de wereld zit heel wat ingewikkelder in elkaar dan de Critical Race and Gender Activists je willen doen geloven. Ik maak me zorgen omdat ik ditmaal niet denk dat het allemaal wel weer over zal waaien. En zeker niet als het kritisch denken aan zelfcensuur gaat doen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *