Discriminatie en Racisme (slot)

Nederlanders met een niet-Westerse migratieachtergrond vormen circa 15% van de bevolking. Meer dan vier op de vijf inwoners zijn dus ‘wit’. Het is dit gegeven dat bepalend is voor de overheersing van witte Nederlanders in de neoliberale markteconomie, de bestuursstructuren, de media en de politiek. Want zoals gewoonlijk co-opteren bestuurders, managers en anderen bijna altijd collega’s en medewerkers die ‘veilig’ passen binnen de eigen groep. Er is na jaren discussie al bijna wetgeving nodig om witte mannen met hoge functies te dwingen om volstrekt capabele vrouwen in hun gelederen op te nemen.

In deze setting te spreken van ‘racisme’ en ons ‘slavernijverleden’ is zinloze breedspraak. Er is eenvoudigweg sprake van discriminatie door de heersende klasse van iedere inwoner (ook witte) die niet in het ‘profiel’ past van de aanwezige politieke bestuurs- en managementcultuur bij overheden en bedrijven. Ten behoeve van de reputatie en de media belijden bedrijven en instellingen non-discriminatie met de mond en worden vrouwen en gekleurde mensen getoond als medewerkers en klanten. Het zijn mediagenieke non-discriminatie Public Relations presentaties voor de bühne, net als het thema duurzaamheid en het redden van de planeet.

Je dringt alleen door in hogere echelons in zo’n witte maatschappij door opleiding en aanpassing. Dat geldt ook voor een boerenzoon uit Groningen. De inwoners met een Noord-Afrikaanse, Turkse en Oosterse achtergrond hebben daarbij de handicap dat zij binnen hun eigen etnische groepen strak vasthouden aan de door de eigen religie bepaalde familiecultuur, nationaliteit en taal. Daarmee zonderen ze zichzelf af. Ze zetten zo zichzelf al op achterstand die nauwelijks in te halen is met extra onderwijs en non-discriminatie maatregelen van de overheid. Het enige waar je in deze zin op moet vertrouwen is dat over enige generaties die verschillen in cultuur langzaam zullen verdwijnen.

Desalniettemin is het een grondwettelijke taak van de overheid discriminatie op alle fronten te bestrijden. Ook binnen de politiekorpsen welke  overbemand zijn met oudere witte mannen. Ook binnen de belastingdienst en andere overheidsdiensten, die veelal tot ‘profiling’ aangezet worden door managers via te behalen kwantitatieve prestatie ‘targets’,  of het nou aantallen- en qua bedragen binnen te halen verkeersboetes zijn of terugbetaling van toeslagen.

De in Nederland volstrekt onbeheersbaar geworden grootschalige internationale handel in drugs heeft de sociale omstandigheden in de onderste lagen van de bevolking in de grote (provincie) steden volstrekt verziekt. Wie wil er werken in onregelmatige tijdelijke schoonmaakbaantjes als je dagelijks een weeksalaris kunt verdienen met het rondbrengen van cocaïne aan beter gesitueerden of miljonair kunt worden met een wietplantage? Wie kan de politie verwijten dat ze in het inmiddels bijna onmogelijke gevecht tegen drugscriminaliteit daardoor juist de onderste sociale lagen van de bevolking ‘profileren’?  

De enige echt volwaardige aanpak die hout snijdt, is het systematisch verbeteren van de opleiding, de rechtspositie, de salarissen en de voortdurende bijscholing van de laagst betaalde burgers. De bedrijfsmatig geëiste super-efficiëntie in gewerkte en variabele uren in  tijdelijke contracten gedurende zeven dagen per week en 24 uur per dag tegen minimale lonen is de bepalende factor die minderheden in hun sociale omstandigheden en ontplooiing als volwaardige burger begrenst. Die enige stabiele bestaanszekerheid voor hen tot een mythe maakt. Dat geldt niet alleen voor burgers met een niet-Westerse migratieachtergrond, maar ook voor de armere witte bevolking, waaronder de werknemers met een westerse migratieachtergrond, zoals velen in de landbouw en de voedings-/vleesindustrie. Het is niet voor niets dat het bestaande ongenoegen dat zich uit bij de antiracisme demonstraties, tegelijkertijd rellende witte jongeren in beweging brengt.

Alleen een respectvolle behandeling door bedrijven en overheden van alle inwoners als ‘waardige burgers’, vooral economisch, zal discriminatie van en tussen (groepen van) burgers systematisch kunnen verminderen. Ons economisch neoliberale systeem is daar echter niet op ingericht. Burgers, ook de witte, worden gewaardeerd als consument, maar verafschuwd als kostenpost.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *