Discriminatie en Racisme (1)

Ieder mens discrimineert andere mensen in de omgang. Discrimineert: maakt onderscheid en gaat anders met ze om. Discrimineert tussen familieleden, vrienden, kennissen, collega’s, anderen bij toevallige ontmoetingen. Kijkt onderscheid makend naar mensen in de media. Naar mensen met een andere etnische achtergrond. Naar inwoners van andere landen. Mensen discrimineren altijd en vooral anderen, die ze als bedreigend ervaren, zelfs als dat feitelijk niet zo is.

Menselijke groepen definiëren zichzelf ten opzichte van andere groepen ook door een zelf gekozen onderscheid. Bijvoorbeeld: jong, hoogopgeleid, hip tegenover…. Ook groepen discrimineren: gaan anders met niet tot de groep behorende mensen om. Ook binnen grotere samenlevingen ‘discrimineert’ men elkaar, vooral naar etniciteit. Het concept etniciteit wortelt in het gegeven dat de leden van bepaalde bevolkingsgroepen zich identificeren met gezamenlijke kenmerken, zoals nationaliteit, stamverwantschap, religie, taal, cultuur of geschiedenis en de daaraan ontleende normen en waarden (Wikipedia).

Terwijl discriminatie in de omgang tussen mensen en groepen van mensen biologisch een axioma is, vereisen we in een democratische rechtsstaat terecht dat de gemeenschappelijke overheid op geen enkele wijze geen onderscheid maakt tussen burgers. Onze grondwet stelt al in de inleiding: ‘Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld’.

Ik hanteer met name steeds het woord discriminatie en niet de term racisme. ‘Racisme’ is een Westers ideologische duiding van het ongelijk behandelen van mensen met een andere huidskleur, en dan vooral mensen met een niet-witte huidskleur door mensen met een witte huidskleur.

In Amerika is het racisme historisch bepaald door systematische achterstelling van de armere delen van de bevolking, vooral van de zwarte, maar ook van de arme witte bevolking. Er is nooit sprake geweest van een door de overheid systematisch jarenlang gevoerd beleid van goed lager en middelbaar onderwijs in achterstandswijken en arme gebieden. Achterstandsgetto’s in de grote steden die ontstonden door het wegtrekken van de blanke bevolking. Ditzelfde gold voor de armere ´witte´ stadjes en dorpen op het armere platteland. Je maakt je eigen succes en je eigen welvaart is de ideologie. Het is de ideologisch bepaalde economische ongelijkheid die het racisme voedt. Arm wit versus arm zwart.

The poor white: He’s taught in his school, from the start by the rule, that the laws are with him, to protect his white skin, to keep up his hate, so he never thinks straight, about the shape that he’s in, but it ain’t him to blame, he´s only a pawn in their game. Bob Dylan 1964.

Met de vrije wapencultuur en een inmiddels gemilitariseerde politie (iedereen kan een wapen hebben en is dus gevaarlijk – behalve rijkere blanken…) is elke dag sprake van een stille oorlog tegen en tussen de armere bevolking, met regelmatige kleinere of grotere uitbarstingen. In mindere mate (geen wapens!) zie je het zelfde in Engeland – een traditionele klassenmaatschappij waarin (bijna institutioneel) de armere bevolking ( ook de gekleurde) wordt gediscrimineerd en populistische media hoog tegen laag en arm tegen arm opzet.

In continentaal Europa is echter vooral sprake van etnische groepsdiscriminatie. Van Noord Afrikaanse moslims in de grote steden. Maar ook tussen grote stadsbewoners en plattelandsbewoners. Tussen arm en arm in achterstandswijken. Tussen wanhopig zoekenden naar huurhuizen en asielzoekers. Tussen werkloze minderheden en laagopgeleide rechts-populisten. Maar de overheden kunnen niet beschuldigd worden van ideologisch systematische verwaarlozing van bepaalde etnische groepen.

Ook in de rest van de wereld is diepgaand sprake van etnische discriminatie.  Tussen stammen in Afrikaanse landen. Tussen rijk en arm in Zuid Amerika. Tussen hindoes en moslims in India. Tussen Chinezen en non-etnische Chinezen. Tussen Birmezen en Royhingya.  

De echte discriminatie tussen etnische groepen wordt bepaald door de economische machtsstructuren. En alleen daar ligt een oplossing voor het verminderen van de discriminatie tussen bevolkingsgroepen. Niet in het aanklagen van de ´witten´, niet in het herzien van de geschiedenis, noch in het neerhalen van standbeelden. Dat is allemaal weinig effectieve oppervlakkige symboolpolitiek met 24-uurs nieuwswaarde. Zie deel 2.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *