Na corona: fundamentele maatschappelijke veranderingen?

Inmiddels wordt de wereldwijde economische crisis al als dramatisch gekarakteriseerd. Het Centraal Plan Bureau zag dat twee weken geleden nog niet zo gebeuren, het IMF kwam gisteren met een gitzwart scenario. Volgens mij wordt het nog zwarter. Dit soort instellingen wil nooit te somber zijn uit angst de financiële markten op hol te jagen. Slecht economisch nieuws moet je voor de internationale financiële kudde in stapjes doseren.

Overal hoor je geluiden dat de corona-epidemie en de grootste economische crisis in de moderne geschiedenis, aanleiding zullen vormen voor fundamentele maatschappelijke veranderingen. Ik geloof daar niets van. Althans niet door democratische politiek geïnspireerde veranderingen. Bedrijven zullen doorgaan met de ideologie: winst is voor ons zelf, verlies voor de burgers. Hans de Boer, werkgeversvoorzitter, staat al klaar met al zijn eisen om financiële overheidssteun voor de komende maanden.

De anonieme internationale financiële markten verwachten zelfs vandaag de dag nog top-rendementen. De Rabobank kreeg kortgeleden al een proces aan zijn broek wegens het niet uitkeren van dividenden. De geldhandel eist ook nu van bedrijven op korte termijn, op de komende 3 maanden gericht, rendementsgedrag. Het standaard recept: zo veel mogelijk winst op korte termijn, zo weinig mogelijk kosten (werknemers), zoveel mogelijk schulden (de rente is toch 0%) en maximale uitkeringen aan de anonieme eigenaren van waardepapiertjes (aandelen en obligaties). En de met topinkomens betaalde managers in hun grote veilige onderkomens zullen daar graag aan willen blijven voldoen. Dan kan de beurs tenminste alvast weer omhoog, hun eigen aandelen ook.

Zolang Europa geen monetaire financiering toestaat  (gewoon geld ‘lenen’ bij je eigen Centrale Bank (zoals China, Amerika en Engeland wel doen) kunnen de geldmannetjes ook zwaar getroffen landen als Italië, Spanje en Frankrijk afpersen met hoge rentes (zelf lenen voor 0%, uitlenen voor 3.5 %). Met bibberende bankmanagers er tussenin (die zeer goed weten inmiddels dat ze inmiddels volledig van de overheid afhankelijk zijn).

Kortom de burgers moeten het met hun overheid zelf maar uitzoeken, de ondernemers zullen zoals altijd weer niet thuis zijn. Wij moeten elkaars werkloosheid maar betalen. Wij moeten de extra belastingen maar betalen voor de enorme extra overheidsleningen (niet de bedrijven, want die moeten herstellen van hun gebrek-aan-winst ziekte). Wij als burgers hebben geen geld om hen, die in deze crisis essentieel bleken te zijn en hun leven zelfs in de pandemie wagen (zoals zorgmedewerkers), voldoende te betalen. Het zou me niet verbazen als we ze ook nog eens massaal ontslaan omdat het geld op is voor de verpleegtehuizen en de thuiszorg. Burgers moeten in crisistijden dan maar  meer mantelzorg leveren, het zijn toch hun familieleden nietwaar?

Nee ik ben niet optimistisch over fundamentele veranderingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *